رسانیکامنبع: https://rasanika.com
گاهی با آدمی که سالهاست از زندگیام رفته، هنوز توی ذهنم بحث میکنم؛ نه به این خاطر که دلم میخواهد برگردد، بلکه چون حرفهایی در دلم مانده که هیچوقت فرصت گفتنشان را پیدا نکردم. انگار بخشی از وجودم هنوز در همان روزها گیر کرده و مدام تلاش می‌کند از خودش دفاع کند، حقانیتش را ثابت کند و جواب سؤال‌هایی را بگیرد که هیچوقت پاسخی نداشتند. شاید آن آدم مدت‌هاست مرا فراموش کرده باشد، اما ذهن من هنوز درگیر زخم‌هایی است که از او باقی مانده. گاهی آدم‌ها از زندگی‌مان می‌روند، اما گفت‌وگوهای ناتمامشان در ذهنمان ادامه پیدا می‌کند؛ تا روزی که بفهمیم برای آرام شدن، لازم نیست آن‌ها حرفمان را بشنوند، کافی است خودمان بالاخره صدای خودمان را بشنویم.
