رسانیکامنبع: https://rasanika.com
سپندارمذگان؛ جشن عشق ایرانی
در ایران باستان، روز بیستونهم بهمن (و در برخی گاهشماریها پنجم اسفند) را «سپندارمذگان» یا «اسپندگان» مینامیدند؛ جشنی که به زمین، زن و عشق پیشکش میشد. این روز تنها ویژهی دلدادگان نبود، بلکه بزرگداشتی بود برای همهی کسانی که عشق را در دل زنده نگه میداشتند؛ از مادران و همسران گرفته تا طبیعت و خاک میهن.
سپندارمذ یکی از امشاسپندان در جهانبینی زرتشتی است و با فروزههایی چون فروتنی، بردباری و فداکاری شناخته میشود. در متون پهلوی، این نام را به معنای «کاملمنشیِ افزاینده» نیز آوردهاند. سپندارمذ همچنین نام دیگر زمین است؛ زمینی که با شکیبایی و مهر، زندگی را در دامان خود میپرورد و میبالاند.
در این آیین کهن، زن و زمین هر دو نمودهای گیتیاییِ سپندارمذ به شمار میآیند. همانگونه که مادر با عشق و ازخودگذشتگی فرزند را در وجود خویش میپرورد و از هستی خود به او هستی میبخشد، زمین نیز مردمان را در آغوش میگیرد و پرورش میدهد. از همین رو، «مادرانگی» شاید رساترین تعبیر برای بیان مفهوم سپندارمذ باشد.
سپندارمذگان را میتوان روز عشق ایرانی دانست؛ جشنی که ریشه در فرهنگ و جهانبینی ایران باستان دارد و در کنار بزرگداشت زن و زمین، پاسداشت مهر، وفاداری و پیوندهای انسانی است.
این جشن فرخنده، که برابر با ۲۹ بهمن گرامی داشته میشود، بر همهی هممیهنان و بهویژه زنان و دختران ایرانزمین خجسته باد.
حالا نظر شما چیه ولنتاین یا سپندارمذگان؟👇
