دیابت بی مزه چیست و چگونه درمان می شود؟

رسانیکامنبع: https://rasanika.com

آنچه در این مقاله می‌خوانید

دیابت بی‌مزه نوعی اختلال نادر در تنظیم آب بدن است که باعث دفع مقدار زیادی ادرار رقیق و تشنگی شدید می‌شود. این بیماری به‌دلیل کاهش ترشح هورمون ضدادراری یا مقاومت کلیه نسبت به آن ایجاد می‌شود و با دیابت ملیتوس تفاوت دارد، زیرا معمولا سطح قند خون طبیعی است. تشخیص با بررسی علائم، آزمایش ادرار، ارزیابی هورمونی و تصویربرداری انجام می‌شود و درمان باتوجه به نوع بیماری شامل دسموپرسین، رفع عوامل زمینه‌ای و کنترل مصرف آب است. مراجعه به پزشک در صورت پرادراری و تشنگی مداوم ضروری است.

دیابت بی مزه که به آن دیابت اینسیپیدوس (Diabetes insipidus) می‌گویند، اختلالی است که باعث افزایش غیرطبیعی حجم ادرار و احساس تشنگی شدید می‌شود. دلیل آن کاهش اثر هورمون ضدادراری یا کاهش حساسیت کلیه به این هورمون است. اگر فرد به‌طور مداوم ادرار بسیار رقیق و زیاد دفع می‌کند یا حتی شب‌ها بیدار می‌شود، لازم است این احتمال بررسی شود. این بیماری با دیابت قندی متفاوت است و لزوما ارتباطی با قند خون ندارد. تشخیص دقیق با آزمایش ادرار، خون و ارزیابی عملکرد هورمونی انجام می‌شود و درمان معمولا قابل‌دستیابی است. اما در زمان ابتلا به دیابت بی‌مزه چه کنیم؟‌

دیابت بی مزه چگونه است؟

دیابت بی مزه یا دیابت اینسیپیدوس (DI) نوعی بیماری غدد نادر به دلیل اختلال تعادل آب بدن است که یا به‌علت کمبود ADH (وازوپرسین) در مغز رخ می‌دهد (نوع مرکزی) یا به‌علت مقاومت کلیه به ADH (نوع نفروژنیک). در این بیماری سیستم تنظیم آب در بدن دچار اختلال می‌شود و توانایی کلیه برای حفظ آب کاهش می‌یابد. در حالت طبیعی هورمون ضدادراری ترشح شده و به کلیه‌ها پیام می‌دهد که آب را نگه دارند اما در دیابت بی‌مزه این مسیر ناتوان می‌شود. در نتیجه مقدار زیادی ادرار رقیق دفع می‌شود و بدن برای جبران، احساس تشنگی شدید ایجاد می‌کند.

اگر اختلال در تولید هورمون در مغز باشد نوع مرکزی و اگر پاسخ کلیه مختل باشد نوع نفروژنیک مطرح است. اشکال دیگر شامل دیسپوژنیک و بارداری هستند. نبود درمان مناسب می‌تواند باعث کم‌آبی و اختلال الکترولیتی شود.

تفاوت دیابت بی مزه و ملیتوس چیست؟

دیابت بی‌مزه به دلیل اختلال در هورمون ضدادراری یا مقاومت کلیه به آن ایجاد می‌شود و ویژگی اصلی آن دفع زیاد ادرار رقیق و تشنگی است. اما دیابت ملیتوس یا دیابت شیرین ناشی از افزایش قند خون، اختلال در ترشح انسولین یا مقاومت به آن است و با افزایش قند، آسیب عروقی و متابولیک همراه است.

در دیابت بی‌مزه معمولا سطح قند خون طبیعی و ادرار بدون گلوکز است. در دیابت ملیتوس کاهش انسولین بر متابولیسم گلوکز اثر می‌گذارد. بنابراین اگر فرد فقط تشنگی و پرادراری دارد باید بررسی شود که علت افزایش قند است یا اختلال در کنترل آب بدن.

متن انگلیسی:
Diabetes insipidus is a rare disorder that causes the body to make too much urine. While most people make 1 to 3 quarts of urine a day, people with diabetes insipidus can make up to 20 quarts of urine a day. People with this disorder need to urinate frequently, called polyuria.
ترجمه فارسی:
دیابت بی‌مزه یک اختلال نادر است که باعث می‌شود بدن مقدار زیادی ادرار تولید کند. در حالی‌ که بیشتر افراد روزانه حدود یک تا سه لیتر ادرار دارند، افراد مبتلا به این بیماری ممکن است تا حدود ۲۰ لیتر ادرار در روز دفع کنند. این افراد نیاز به دفع مکرر ادرار دارند که به آن پرادراری گفته می‌شود.

به نقل از سایت niddk

آیا در دیابت بی مزه میزان قند خون بالا است؟

بر خلاف انواع دیابت مانند دیابت شیرین که میزان قند خون یا همان گلوکز در آن بیش از حد بالا است، در دیابت اینسیپیدوس میزان گلوکز خون در حد نرمال است. در دیابت شیرین، کلیه‌ها میزان گلوکز اضافی را از طریق ادرار دفع می‌کنند اما در دیابت بی‌مزه کلیه‌ها (یا به‌علت نبود ADH یا مقاومت به آن) آب را به‌قدر کافی بازجذب نمی‌کنند و بنابراین حجم زیادی ادرار بسیار رقیق تولید می‌شود.

دیابت بی مزه نوعی اختلالی در تنظیم آب بدن است که با دفع ادرار رقیق و زیاد و تشنگی پایدار شناخته می‌شود.

انواع دیابت بی مزه

این بیماری چهار نوع اصلی دارد. نوع مرکزی زمانی است که تولید یا ترشح هورمون ضدادراری در هیپوتالاموس یا هیپوفیز کاهش یابد. نوع نفروژنیک مربوط به مقاومت کلیه در برابر این هورمون است. نوع دیسپوژنیک در شرایط اختلال رفتار نوشیدن دیده می‌شود و ممکن است منشا روان‌پزشکی داشته باشد. نوع بارداری نیز معمولا موقتی است و به افزایش تخریب هورمون در دوران بارداری ارتباط دارد.

دیابت بی مزه ۴ نوع اصلی دارد که شامل این موارد می‌شوند:

• دیابت بی مزه مرکزی (نورولوژیک)

• دیابت بی مزه نفروژنیک

• دیابت بی مزه دیپسوژنیک

• دیابت بی مزه بارداری

جدول علل و علائم انواع دیابت بی مزه را مشاهده می‌کنید.

۱. دیابت بی مزه نورولوژیک

دیابت بی مزه نورولوژیک شایع‌ترین نوع دیابت اینسیپیدوس است که در آن غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس آسیب می‌بیند. با آسیب دیدن این غده‌ها، تولید، ذخیره یا انتشار نرمال هورمون ادرار دچار اختلال می‌شود. بدون هورمون ضد ادراری هم میزان زیادی از مایعات وارد ادرار می‌شوند. دیابت اینسیپیدوس نورولوژیک معمولا به‌ خاطر موارد زیر به‌وجود می‌آید:

• ترومای سر

• شرایطی که باعث تورم مغز می‌شوند

• تومورهای مغزی

• عمل‌های جراحی که روی غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس تاثیر می‌گذارند

• فقدان خون‌رسانی به غده هیپوفیز

• شرایط ژنتیکی نادر

۲. دیابت بی مزه نفروژنیک

دیابت اینسیپیدوس نفروژنیک می‌تواند ژنتیکی و ارثی یا اکتسابی باشد. جهش‌های ژنتیکی به کلیه‌ها آسیب رسانده و باعث می‌شوند که کلیه‌ها نتوانند به هورمون ضد ادراری واکنش مناسب نشان بدهند. از دیگر علل ابتلا به دیابت اینسیپیدوس نفروژنیک می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• مصرف داروهایی مانند لیتیوم یا تتراسایکلین

• انسداد مجاری ادراری

• عدم تعادل الکترولیت مانند کلسیم زیاد یا فقدان پتاسیم

• بیماری کلیوی مزمن در موارد نادر

دیابت بی مزه به‌دلیل کاهش ترشح وازوپرسین یا مقاومت کلیه نسبت به آن رخ می‌دهد و می‌تواند ناشی از آسیب هیپوتالاموس یا کلیه باشد.

۳. دیابت بی مزه دیپسوژنیک

دیابت بی مزه دیپسوژنیک به‌ دلیل اختلال در مکانیسم تشنگی در هیپوتالاموس به‌ وجود می‌آید. این اختلال باعث ایجاد احساس تشنگی شدید یا حس نوشیدن بیش از حد مایعات می‌شود. مصرف برخی داروها و برخی بیماری‌های زمینه‌ای مانند بیماری‌های سلامت روان هم روی ابتلا به دیابت بی مزه دیپسوژنیک تاثیر می‌گذارند.

۴. دیابت بی مزه بارداری

این نوع دیابت اینسیپیدوس در دوره بارداری روی می دهد وقتی که آنزیمی که جفت تولید می‌کند باعث برهم خوردن تنظیمات هورمون ضد ادراری فرد می‌شود. جفت نقش مهمی در انتقال مواد مغذی و دفع اضافات بین جنین و مادر ایفا می‌کند.

دیابت بی مزه بارداری زمانی روی می‌دهد که سطح هورمون شیمیایی پروستاگلاندین بالاتر برود. این هورمون، میزان حساسیت کلیه‌ها به هورمون ضد ادراری را کاهش می‌دهد. دیابت اینسیپیدوس بارداری بعد از اتمام دوره بارداری برطرف می‌شود. این بیماری با دیابت بارداری تفاوت زیادی دارد. دیابت بارداری باعث افزایش قند خون مادر می‌شود.

علائم دیابت بی مزه در بزرگسالان و کودکان

نشانه‌های اصلی دیابت بی مزه شامل تشنگی شدید، پر ادراری و بیدار شدن شبانه برای ادرار است. ادرار معمولا بسیار رقیق است و گاهی بیش از چند لیتر در روز می‌رسد. در کودکان ممکن است علائم با بی‌قراری، خواب‌ناآرام، خستگی، کاهش وزن و تأخیر در رشد همراه شود. اگر بدن نتواند آب از دست‌رفته را جایگزین کند کم‌آبی رخ می‌دهد و علائمی مانند خشکی دهان، کاهش تعریق، ضعف و سرگیجه ایجاد می‌شود.

در نوزادان دفع مکرر و بی‌قراری هنگام تشنگی باید جدی گرفته شود. پیگیری پزشکی در صورت ادامه‌ی علائم ضروری است.

علائم دیابت بی مزه در بزرگسالان و کودکان به طور کلی عبارت است از:

• تشنگی مداوم

• پرادراری

• ادرار رقیق

• بیداری شبانه برای ادرار

• ضعف و کم‌آبی

علت دیابت بی مزه – دیابت بی مزه چگونه ایجاد می شود؟

دیابت اینسیپیدوس زمانی رخ می‌دهد که تنظیم مایعات بدن دچار اختلال شود و هورمون ضدادراری یا وازوپرسین کاهش یابد. این هورمون که در هیپوتالاموس ساخته و در هیپوفیز ذخیره می‌شود، میزان نگهداری آب در کلیه‌ها را کنترل می‌کند.

در حالت طبیعی، بدن برای حفظ تعادل آب، با کاهش یا افزایش ترشح وازوپرسین، میزان ادرار را تغییر می‌دهد. کلیه‌ها مایعات اضافی را دفع و آن را به‌صورت ادرار از بدن خارج می‌کنند. در دیابت اینسیپیدوس، نبود ترشح کافی وازوپرسین باعث دفع بیش از حد ادرار و از دست رفتن آب می‌شود و فرد دچار تشنگی و کم‌آبی می‌شود.

متن انگلیسی:
Diabetes insipidus is caused by problems with a chemical called arginine vasopressin (AVP), which is also known as antidiuretic hormone (ADH). AVP is produced by the hypothalamus and stored in the pituitary gland until needed. The hypothalamus is an area of the brain that controls mood and appetite.
ترجمه فارسی:
دیابت بی‌مزه به‌ دلیل مشکل در ماده‌ای به نام آرژینین وازوپرسین (AVP) یا همان هورمون ضدادراری (ADH) ایجاد می‌شود. این هورمون در هیپوتالاموس ساخته می‌شود و تا زمان نیاز، در غده هیپوفیز ذخیره می‌شود. هیپوتالاموس بخشی از مغز است که کنترل احساسات، خلق‌وخو و اشتها را بر عهده دارد.

به نقل از سایت nhs

عوامل خطر ابتلا به دیابت بی مزه

سابقه ژنتیکی از ریسک فاکتورها یا عوامل خطر ابتلا به دیابت بی مزه محسوب می‌شود. اگر یکی از افراد درجه یک خانواده سابقه ابتلا به دیابت اینسیپیدوس را داشته باشند، بعد از تولد نوزاد حتما باید چکاپ کامل انجام شود. دیابت بی مزه نفروژنیک که یکی از انواع این بیماری است هم معمولا در آقایان بیشتر از خانم‌ها شیوع دارد. گاهی هم ممکن است ژن بیماری از طریق مادر به نوزاد منتقل شود.

تشخیص دیابت بی مزه

در صورت مشاهده علائم و نشانه‌های دیابت، بلافاصله به پزشک متخصص مراجعه کنید. متخصص با انجام معاینات اولیه و علائم بیماری، آزمایشات لازم یا آزمایش دیابت بی مزه را تجویز می‌کند. آزمایش‌هایی که برای تشخیص دیابت اینسیپیدوس توصیه می‌شوند شامل این موارد می‌شوند:

• آزمایش گرانش ادرار جهت سنجش میزان نمک و سایر ضایعات دفعی ادرار

• تست محرومیت از آب که میزان تغییرات سدیم خون، اسمولالیته خون، خروجی ادرار، ترکیب ادرار و وزن بدن را می‌سنجد

• ام آر آی از بافت مغز، غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس

• غربالگری ژنتیکی برای بررسی وجود دیابت اینسیپیدوس ارثی

راه درمان دیابت بی مزه

درمان دیابت بی‌مزه به نوع بیماری و شدت علائم وابسته است. در موارد خفیف، افزایش مصرف آب می‌تواند کافی باشد. در دیابت بی‌ مزه مرکزی، دسموپرسین به‌صورت قرص، اسپری یا تزریقی استفاده می‌شود و هم‌زمان باید از مصرف بی‌رویه آب پرهیز کرد. اگر علت اصلی، تومور یا اختلال هیپوفیز باشد ابتدا همان مشکل درمان می‌شود.

در نوع نفروژنیک، تشخیص و رفع علت زمینه‌ای اهمیت دارد و گاهی دیورتیک‌ها به‌همراه داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی به‌کار می‌روند. در دیسپوژنیک، درمان مشخصی وجود ندارد و مدیریت اختلالات همراه انجام می‌شود. دیابت بی‌مزه بارداری معمولا پس از زایمان برطرف می‌شود.

۱. داروی دیابت بی مزه

مهم‌ترین داروی مورد استفاده دسموپرسین است که جایگزین هورمون ضدادراری می‌شود و برای نوع مرکزی انتخاب اصلی است. این دارو به شکل قرص، اسپری و تزریقی وجود دارد. مصرف دارو باید با کنترل مصرف آب همراه باشد تا خطر احتباس بیش از حد آب کاهش یابد.

۲. درمان دیابت بی مزه در خانه

مصرف منظم آب در حد رفع تشنگی و جلوگیری از کم‌آبی اهمیت دارد اما نوشیدن بیش از حد نیاز توصیه نمی‌شود. توجه به رنگ و دفعات ادرار می‌تواند به ارزیابی وضعیت بدن کمک کند. در هوای گرم یا هنگام فعالیت جسمی باید مراقبت بیشتری داشت. کاهش مصرف نمک و پرهیز از داروهایی که تعادل آب را مختل می‌کنند با نظر پزشک مطرح می‌شود. در کودکان، کنترل دمای محیط و فراهم‌کردن آب در فواصل کوتاه اهمیت دارد.

با وجود این توصیه‌ها، درمان خانگی جایگزین پیگیری پزشکی نیست و برای جلوگیری از عوارض باید علت اصلی بررسی شود.

۳. درمان گیاهی دیابت بی مزه

در منابع معتبر علمی درمان گیاهی به‌عنوان روش اصلی یا موثر برای دیابت بی‌مزه تایید نشده است. این بیماری ناشی از اختلال هورمونی یا عملکرد کلیه است و برای کنترل آن باید علت دقیق مشخص شود. استفاده از گیاهان یا مکمل‌ها بدون شواهد علمی می‌تواند باعث تاخیر در درمان مناسب یا حتی تشدید کم‌آبی شود.

برخی گیاهان ممکن است روی کلیه‌ها اثر بگذارند و در بیماران حساس مشکلات بیشتری ایجاد کنند. بنابراین مراجعه به پزشک و انجام آزمایش‌ها ضروری است. اگر فرد علاقه‌مند به درمان مکمل یا درمان دیابت بی مزه در طب سنتی باشد باید حتما با متخصص گفتگو کند.

بر اساس نوع بیماری درمان دیابت بی مزه شامل دارو درمانی، کنترل مصرف آب، درمان علت زمینه‌ای و پیشگیری از کم‌آبی و اختلال الکترولیتی است.

۴. رژیم غذایی برای دیابت بی مزه

باتوجه به شدت پیشرفت بیماری، یکی از روش‌های اصلی درمان دیابت دیابت بی مزه، تغییر سبک و عادات زندگی فرد است. حتی فرد می‌تواند رژیم غذایی دیابت بی مزه بگیرد. متخصص تغذیه بسته به نیازهای سلامتی بدن، رژیم غذایی مناسبی را تجویز می‌کند. پیش از انتخاب هر رژیم غذایی حتما با متخصص تغذیه مشورت کنید تا براساس نیاز بدن‌تان برنامه غذایی مناسب را در اختیارتان قرار دهد:

• حذف نمک از غذاها یا کاهش آن

• کاهش خوراکی‌های کافئین‌دار

• پرهیز از مصرف غذاهای فرآوری شده

• کاهش مصرف پروتئین

• مصرف غذاهای آبکی

عوارض دیابت بی مزه

مهم‌ترین خطرات دیابت بی مزه، کم‌آبی و اختلال الکترولیتی است که می‌تواند روی عملکرد عضلات، سیستم عصبی و وضعیت هوشیاری اثر بگذارد. در موارد شدید، سردرگمی، بی‌حالی و در کودکان کاهش وزن و اختلال رشد مشاهده می‌شود. اگر بیماری طولانی‌مدت باقی بماند و جایگزینی آب کافی نباشد خطر آسیب کلیوی و مشکلات متابولیک مطرح می‌شود.

عوارض دیابت بی مزه شامل موارد زیر است؛

• کم‌آبی

• عدم تعادل سدیم

• ضعف و بی‌حالی

• اختلال رشد

• در موارد شدید تغییر سطح هوشیاری

آیا دیابت بی مزه خطرناک است؟

این بیماری اگر تشخیص داده نشود یا درمان مناسب دریافت نکند می‌تواند باعث کم‌آبی شدید، نوسانات سدیم و مشکلات عصبی شود. در بیشتر بیماران با درمان مناسب، کنترل علائم امکان‌پذیر است و زندگی عادی ادامه پیدا می‌کند. نوع بارداری معمولا پس از زایمان بهبود می‌یابد و نوع دیسپوژنیک بستگی به کنترل عامل زمینه‌ای دارد. خطر زمانی بیشتر است که فرد نتواند آب کافی بنوشد یا بیماری دیگری باعث محدود شدن مصرف مایعات شود.

راه پیشگیری از دیابت بی مزه

در بسیاری از موارد، به‌ویژه نوع مرکزی، پیشگیری قطعی ممکن نیست زیرا علت آن می‌تواند آسیب‌های مغزی، تومور یا جراحی باشد. با این حال، کنترل بیماری‌های زمینه‌ای، پرهیز از مصرف خودسرانه داروهایی که به کلیه آسیب می‌زنند و پیگیری منظم بیماری‌های کلیوی اهمیت دارد. توجه به مصرف متعادل آب، پیشگیری از کم‌آبی و درمان به‌موقع اختلالات هورمونی ممکن است خطر بروز عوارض را کاهش دهد.

نتیجه گیری

دیابت بی‌ مزه بیماری نسبتا نادری است. اگر فرد دچار تشنگی شدید، دفع مکرر و شبانه ادرار، یا ادرار بسیار رقیق باشد باید برای بررسی به بهترین دکتر غدد و متابولیسم ایران، بهترین دکتر داخلی ایران و یا به بهترین دکتر دیابت ایران مراجعه کند. در کودکان نیز به بهترین دکتر غدد کودکان ایران مراجعه شود، علامت‌هایی مانند بی‌قراری و اختلال رشد مهم است. در صورت کم‌آبی، سرگیجه، ضعف، یا مصرف داروهای هورمونی بهتر است پیگیری سریع انجام شود. تشخیص با آزمایش خون، ادرار و ارزیابی عملکرد هورمونی صورت می‌گیرد و مشاوره با پزشک و ادامه درمان ممکن است از عوارض جلوگیری کند.

پرسش‌های متداول

آیا دیابت بی مزه درمان قطعی دارد؟

در بسیاری از موارد درمان قطعی وجود ندارد اما درمان می‌تواند علائم را به‌خوبی کنترل کند. در نوع مرکزی، دسموپرسین معمولا نتایج بسیار خوبی دارد. در نوع نفروژنیک، درمان علت زمینه‌ای اهمیت دارد و در برخی بیماران بهبود قابل‌توجهی دیده می‌شود. نوع بارداری معمولا پس از زایمان برطرف می‌شود.

از کجا بفهمم دیابت بی مزه دارم؟

اگر ادرار بسیار رقیق، حجم زیاد ادرار، تشنگی دائمی و بیداری شبانه برای ادرار دارید باید بررسی شوید. آزمایش خون و ادرار همراه با ارزیابی هورمون ضدادراری و عملکرد کلیه به تشخیص کمک می‌کند. وجود پرادراری بدون افزایش قند خون نشانه مهمی است و ممکن است پزشک آزمایش دیابت بی مزه را برای شما تجویز کند.

دیابت بی مزه ارثی است؟

بعضی انواع، به‌ویژه نوع نفروژنیک، می‌توانند زمینه ژنتیکی داشته باشند و در خانواده دیده شوند اما همه انواع ارثی نیستند. نوع مرکزی معمولا به دلیل آسیب مغزی یا اختلال هیپوفیز ایجاد می‌شود. در خانواده‌هایی با سابقه نفروژنیک، بررسی ژنتیک گاهی مطرح می‌شود.

di مخفف چیست؟

DI مخفف Diabetes Insipidus است؛ به معنی دیابت بی‌مزه. نام بی‌مزه به این دلیل انتخاب شده که ادرار برخلاف دیابت قندی حاوی گلوکز نیست.

چه افرادی مستعد ابتلا به دیابت بی مزه هستند؟

افرادی که سابقه آسیب مغزی، جراحی هیپوفیز، تومورهای مغزی یا بیماری‌های کلیوی دارند بیشتر در معرض ابتلا هستند. مصرف برخی داروها هم می‌تواند خطر را افزایش دهد. در بارداری هم احتمال بروز نوع موقتی وجود دارد.

آیا افراد مبتلا به دیابت بی مزه باید انسولین مصرف کنند؟

در دیابت شیرین که در عموم به آن همان دیابت می‌گویند، لوزالمعده نمی‌تواند انسولین کافی برای کنترل میزان قند خون یا گلوکز خون تولید کند. در دیابت نوع ۱، انسولین ضروری است اما در دیابت نوع ۲، برخی افراد به انسولین نیاز پیدا می‌کنند و بسیاری با داروهای دیگر و سبک زندگی کنترل می‌شوند.

بهترین ورزش برای دیابت بی مزه چیست؟

انجام حرکات ورزشی سبک مانند پیاده‌روی، حرکات ورزشی هوازی، دوچرخه‌سواری، شنا، رقص، وزنه‌برداری، حرکات کششی و ورزش‌های با کش‌های استقامتی برای بیماران مبتلا به دیابت بی مزه توصیه می‌شوند.

دفع چه مقدار از ادرار نشانه دیابت بی مزه است؟

دفع بیش از سه لیتر در روز در بزرگسالان، یا بیش از ۴ میلی‌لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت در کودکان می‌تواند نشانه پرادراری غیرطبیعی باشد. ادرار بسیار رقیق و بی‌رنگ و بیداری شبانه مؤید احتمال بیماری است و باید بررسی شود.

دیابت بی مزه عصبی چیست؟

دیابت بی‌ مزه عصبی (مرکزی) اختلالی است که در آن هیپوتالاموس یا هیپوفیز، هورمون ضدادراری (ADH) را کم ترشح می‌کند. نتیجه آن دفع حجم زیاد ادرار رقیق و تشنگی شدید است و اگر آب کافی نرسد، کم‌آبی و بالا رفتن سدیم خون رخ می‌دهد. تشخیص با آزمایش ادرار و اسمولالیته و گاهی تست محرومیت از آب انجام می‌شود.

دیابت بی مزه در کودکان چگونه است؟

دیابت بی‌ مزه در کودکان می‌تواند مرکزی یا نفروژنیک باشد و معمولا با تشنگی غیرعادی، ادرار زیاد، شب‌ادراری یا دوباره خیس کردن رختخواب ظاهر می‌شود. در نوزادان ممکن است بی‌قراری، تب، تغذیه ضعیف، کم‌وزنی و کندی رشد دیده شود. خطر اصلی، کم‌آبی و افزایش سدیم خون است؛ بنابراین کودک باید همیشه به آب دسترسی داشته‌باشد و محدودیت مایعات خطرناک است.

برای تشخیص و درمان دیابت بی مزه به کدام دکتر مراجعه کنم؟

پزشک متخصص غدد معمولا مسئول تشخیص و درمان است، زیرا ارزیابی هورمون ضدادراری و عملکرد هیپوفیز و کلیه اهمیت دارد. در برخی موارد همکاری متخصص مغز و اعصاب یا نفرولوژی لازم می‌شود. در کودکان بهتر است متخصص غدد کودکان پیگیری را انجام دهد.