کاربرد پیشرفته حروف تعریف؛ موارد حذف یا استفاده از the

رسانیکامنبع: https://rasanika.com

در سطوح مقدماتی زبان انگلیسی معمولاً قانون حروف تعریف ساده به نظر می‌رسد: a/an برای اسم مفرد نامعین و the برای چیزی که مشخص است. اما هرچه زبان‌آموز به سطح B2، C1 و بالاتر نزدیک می‌شود، مشخص می‌شود که انتخاب میان the و «حذف حرف تعریف» یا zero article فقط به مشخص یا نامشخص بودن اسم محدود نیست.

در انگلیسی پیشرفته، استفاده از the به این بستگی دارد که گوینده تصور می‌کند شنونده تا چه اندازه می‌تواند مرجع اسم را شناسایی کند، اسم در جمله چه معنایی دارد، درباره یک مفهوم کلی صحبت می‌کنیم یا یک نمونه مشخص، اسم چه نوعی است و حتی در چه ساختار یا عبارت ثابتی قرار گرفته است.

به همین دلیل دو جمله ممکن است تقریباً از کلمات یکسانی تشکیل شده باشند، اما حضور یا حذف the معنای آن‌ها را تغییر دهد:

• Children go to school.
  کودکان به مدرسه می‌روند؛ یعنی برای تحصیل.

• The parents went to the school.
  والدین به ساختمان یا محل مشخص مدرسه رفتند.

درک چنین تفاوت‌هایی یکی از مهم‌ترین مراحل تسلط بر حروف تعریف انگلیسی در سطح پیشرفته است. در ادامه، مهم‌ترین موارد استفاده از the، شرایط حذف آن و تفاوت‌های معنایی ظریفی را بررسی می‌کنیم که معمولاً در متون و مکالمات سطح C1 دیده می‌شوند.

اصل اساسی: چه زمانی از the استفاده می‌کنیم؟

مهم‌ترین مفهوم پشت the این است که گوینده انتظار دارد شنونده بتواند بفهمد دقیقاً درباره چه شخص، شیء، مکان یا مفهومی صحبت می‌شود.

به عبارت دیگر، the معمولاً به معنی «آن مورد مشخصی که هر دو می‌دانیم کدام است» عمل می‌کند.

برای مثال:

اگر در اتاق فقط یک پنجره وجود داشته باشد یا از موقعیت مشخص باشد که منظور کدام پنجره است، استفاده از the طبیعی است.

اما مشخص بودن همیشه به معنی «قبلاً ذکر شدن» نیست. گاهی اطلاعات موجود در موقعیت، دانش عمومی یا عبارت بعد از اسم باعث می‌شود مرجع اسم قابل شناسایی باشد.

برای نمونه:

ممکن است قبلاً درباره آن زن صحبت نکرده باشیم، اما عبارت standing by the door مشخص می‌کند منظور کدام زن است.

بنابراین بهتر است به جای حفظ کردن قانون «بار دوم از the استفاده می‌کنیم»، این سؤال را از خود بپرسیم:

آیا شنونده می‌تواند بفهمد دقیقاً منظور من کدام مورد است؟

اگر پاسخ مثبت باشد، احتمال استفاده از the زیاد است.

استفاده از the برای چیزی که قبلاً معرفی شده است

یکی از آشناترین کاربردهای the زمانی است که یک اسم ابتدا با a/an معرفی شده و سپس دوباره به همان مورد اشاره می‌شود.

در جمله اول، مرد هنوز برای شنونده ناشناخته است؛ بنابراین می‌گوییم a man. در جمله دوم، اکنون مشخص است درباره کدام مرد صحبت می‌کنیم؛ در نتیجه the man به کار می‌رود.

همین الگو در متن‌های طولانی اهمیت زیادی دارد:

استفاده صحیح از حروف تعریف در چنین مواردی به انسجام متن کمک می‌کند و نشان می‌دهد یک اسم جدید معرفی شده یا به مرجعی قبلی بازمی‌گردیم.

زمانی که موقعیت، اسم را مشخص می‌کند

گاهی لازم نیست اسم قبلاً ذکر شده باشد، زیرا موقعیت به تنهایی آن را مشخص می‌کند.

فرض کنید دو نفر در یک اتاق هستند:

از نظر تئوری ممکن است میلیون‌ها چراغ در جهان وجود داشته باشد، اما در این موقعیت هر دو نفر می‌دانند منظور کدام چراغ است.

نمونه‌های مشابه:

• • Open the door.

  • Where's the bathroom?

  • I'll wait in the car.

  • Can you answer the phone?

در این مثال‌ها، the بر اساس دانش مشترک و شرایط مکالمه استفاده شده است، نه لزوماً به دلیل اینکه اسم قبلاً ذکر شده باشد.

استفاده از the وقتی عبارت بعدی اسم را مشخص می‌کند

گاهی اسم در ابتدا عمومی به نظر می‌رسد، اما یک عبارت اضافه، عبارت حرف اضافه یا جمله موصولی آن را مشخص می‌کند.

مقایسه کنید:

اینجا منظور کتاب‌ها به‌طور کلی است؛ بنابراین the حذف شده است.

اما:

عبارت on the top shelf گروه خاصی از کتاب‌ها را مشخص کرده است.

مثال‌های دیگر:

نکته مهم این است که وجود یک عبارت پس از اسم به‌تنهایی استفاده از the را الزامی نمی‌کند. آن عبارت باید اسم را به اندازه کافی محدود و مشخص کند.

برای مثال:

در اینجا people with good communication skills هنوز یک طبقه عمومی از افراد است، نه افراد مشخصی که گوینده و شنونده بتوانند آن‌ها را شناسایی کنند. بنابراین the ضروری نیست.

تفاوت اسم کلی و اسم مشخص؛ مهم‌ترین نکته در حذف the

یکی از اصلی‌ترین دلایل حذف the در انگلیسی، صحبت کردن درباره یک مفهوم یا گروه به‌طور کلی است.

اسم‌های جمع قابل شمارش و اسم‌های غیرقابل شمارش در معنای کلی معمولاً بدون حرف تعریف می‌آیند.

این تفاوت در سطح پیشرفته بسیار مهم است، زیرا استفاده اشتباه از the می‌تواند یک مفهوم عمومی را ناخواسته به گروهی خاص محدود کند.

مقایسه کنید:

یعنی زندگی به‌طور کلی غیرقابل پیش‌بینی است.

اما:

اینجا درباره زندگی مشخص یک فرد صحبت می‌کنیم.

همچنین:

آموزش به‌طور کلی مهم است.

اما:

آموزشی که آن فرد دریافت کرده مشخص شده است.

اسم‌های انتزاعی و تفاوت معنای عمومی و خاص

اسم‌های انتزاعی مانند love, freedom, happiness, knowledge, education, history, society معمولاً زمانی که درباره مفهوم کلی آن‌ها صحبت می‌کنیم بدون the می‌آیند.

اما اگر همان اسم محدود یا مشخص شود، the می‌تواند لازم باشد:

بنابراین نباید قانونی مانند «قبل از اسم‌های انتزاعی the نمی‌آید» را مطلق در نظر گرفت. نوع معنایی که اسم در جمله پیدا می‌کند تعیین‌کننده است.

اسم‌های غیرقابل شمارش چه زمانی the می‌گیرند؟

اسم‌های غیرقابل شمارش مانند information, advice, money, traffic, furniture, research, equipment در معنای عمومی معمولاً بدون حرف تعریف استفاده می‌شوند.

اما وقتی درباره مقدار یا نمونه مشخصی صحبت می‌کنیم، the کاملاً طبیعی است:

پس غیرقابل شمارش بودن یک اسم مانع استفاده از the نیست. فقط استفاده از a/an با بسیاری از این اسم‌ها ممکن نیست.

استفاده از the با چیزهای منحصربه‌فرد

اگر در یک بافت مشخص فقط یک نمونه از چیزی وجود داشته باشد، معمولاً the استفاده می‌شود.

نمونه‌های شناخته‌شده:

• • the sun

  • the moon

  • the sky

  • the world

  • the universe

  • the environment

برای مثال:

با این حال، «منحصربه‌فرد بودن» همیشه جهانی نیست. ممکن است چیزی فقط در یک محیط خاص منحصربه‌فرد باشد:

اگر در آن شرکت یا فروشگاه فقط یک مدیر موردنظر وجود داشته باشد، the manager طبیعی است.

در یک خانه مشخص، آشپزخانه برای گوینده و شنونده قابل شناسایی است.

به همین دلیل مفهوم «قابل شناسایی بودن» از قانون ساده «فقط یکی وجود دارد» دقیق‌تر است.

کاربرد the با صفات عالی و اعداد ترتیبی

صفات عالی معمولاً با the استفاده می‌شوند:

اعداد ترتیبی نیز معمولاً همین الگو را دارند:

برای مثال:

همچنین کلماتی مانند only, same اغلب اسم را به یک مورد مشخص محدود می‌کنند:

البته برخی ساختارهای ثابت می‌توانند رفتار متفاوتی داشته باشند، اما در کاربرد معمول، ترکیب‌های the only و the same بسیار رایج‌اند.

استفاده از the قبل از صفات برای اشاره به یک گروه

در انگلیسی می‌توان از ساختار the + adjective برای اشاره به گروهی از مردم استفاده کرد.

برای مثال:

• • the rich

  • the poor

  • the elderly

  • the unemployed

  • the homeless

  • the young

مثال:

این ساختار معمولاً معنای جمع دارد. بنابراین فعل نیز معمولاً جمع است:

نه:

همچنین این ساختار معمولاً برای یک فرد استفاده نمی‌شود. مثلاً برای اشاره به «یک فرد ثروتمند» بهتر است بگوییم:

نه:

کاربرد the برای اشاره به یک طبقه یا گونه کامل

گاهی اسم مفرد همراه با the نماینده یک گونه، اختراع یا طبقه کامل می‌شود. این کاربرد بیشتر در سبک رسمی یا علمی دیده می‌شود.

منظور یک ببر خاص نیست، بلکه گونه ببر است.

اینجا the computer می‌تواند به کامپیوتر به‌عنوان یک اختراع یا فناوری اشاره کند.

با این حال در انگلیسی امروزی، استفاده از جمع بدون حرف تعریف اغلب طبیعی‌تر است:

Tigers are endangered.

هر دو ساختار ممکن است درست باشند، اما لحن و زاویه نگاه آن‌ها متفاوت است. the + singular noun معمولاً رسمی‌تر است و یک طبقه را به شکل مفهومی واحد ارائه می‌کند.

استفاده از the با نام کشورهای خاص

نام بیشتر کشورها بدون the استفاده می‌شود:

• • France

  • Germany

  • Italy

  • Japan

  • China

  • Brazil

  • Iran

  • Canada

مثال:

اما برخی نام کشورها به دلیل ساختار خود the می‌گیرند، به‌خصوص نام‌هایی که شامل واژه‌هایی مانند States, Kingdom, Republic, Emirates هستند:

• • the United States

  • the United Kingdom

  • the United Arab Emirates

  • the Czech Republic

همچنین برخی نام‌های جغرافیایی که ماهیت جمع دارند با the استفاده می‌شوند:

• • the Netherlands

  • the Philippines

بنابراین نباید تصور کرد که حرف تعریف صرفاً بر اساس «کشور بودن» حذف یا اضافه می‌شود؛ ساختار نام جغرافیایی اهمیت دارد.

کاربرد the با نام‌های جغرافیایی

یکی از بخش‌هایی که بیشترین اشتباه را ایجاد می‌کند، استفاده از the با نام‌های جغرافیایی است.

به‌طور کلی الگوهای زیر بسیار مهم‌اند:

برای مثال:

یکی از روش‌های کاربردی یادگیری این بخش، توجه به مفهوم «مجموعه» است. رشته‌کوه‌ها و گروه جزایر معمولاً شامل چند عضو هستند و اغلب the می‌گیرند، در حالی که یک کوه یا جزیره منفرد معمولاً بدون the استفاده می‌شود.

تفاوت school و the school؛ وقتی حذف the معنای جمله را تغییر می‌دهد

یکی از پیشرفته‌ترین کاربردهای حروف تعریف زمانی دیده می‌شود که برخی مکان‌ها بدون the به «کارکرد اصلی و نهادی» خود اشاره می‌کنند.

مقایسه کنید:

یعنی تام در مدرسه حضور دارد و در نقش معمول دانش‌آموز است.

اما:

یعنی مادر تام در محل یا ساختمان مدرسه است؛ احتمالاً برای ملاقات، جلسه یا کار دیگری.

این تفاوت برای چند اسم مهم دیده می‌شود:

مثال:

یعنی او زندانی بود.

اما:

اینجا توجه بر مکان فیزیکی زندان است.

مثال دیگر:

یعنی کودکان خوابیده‌اند یا برای خواب به بستر رفته‌اند.

اما:

اینجا یک تخت فیزیکی مشخص منظور است.

این تفاوت نشان می‌دهد حذف the همیشه صرفاً یک مسئله دستوری نیست؛ گاهی مستقیماً معنای اسم را تغییر می‌دهد.

hospital؛ تفاوت مهم میان انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی

کلمه hospital نمونه‌ای مهم از تفاوت میان گونه‌های انگلیسی است.

در انگلیسی بریتانیایی، وقتی شخصی به‌عنوان بیمار در بیمارستان بستری است، معمولاً می‌توان گفت:

اما اگر منظور ساختمان بیمارستان باشد:

در انگلیسی آمریکایی، the hospital حتی برای بیمار نیز بسیار رایج است:

بنابراین در سطح پیشرفته باید علاوه بر دستور زبان، تفاوت‌های منطقه‌ای را نیز در نظر گرفت.

حذف the قبل از home, work و bed

برخی اسم‌ها در عبارت‌های رایج بدون حرف تعریف استفاده می‌شوند:

مثال:

نمی‌گوییم:

وقتی منظور «رفتن به خانه خود» است.

اما اگر home به یک مکان یا مؤسسه مشخص اشاره کند، the ممکن است ظاهر شود:

یا اگر درباره یک محل کار مشخص به‌عنوان ساختمان صحبت کنیم:

در اینجا office مکان مشخصی است و استفاده از the طبیعی است.

وسایل حمل‌ونقل؛ by car اما in the car

برای بیان شیوه حمل‌ونقل بعد از by معمولاً حرف تعریف حذف می‌شود:

• • by car

  • by bus

  • by train

  • by plane

  • by bicycle

مثال:

اما اگر درباره وسیله نقلیه مشخص صحبت کنیم، the یا یک تعیین‌کننده دیگر به کار می‌رود:

تفاوت این دو ساختار را می‌توان این‌گونه درک کرد:

by train درباره «روش سفر» است.

on the train درباره «یک قطار مشخص» است.

همین تفاوت در بسیاری از ترکیب‌های انگلیسی دیده می‌شود: وقتی اسم بخشی از یک عبارت عملکردی و کلی است، ممکن است حرف تعریف حذف شود؛ اما وقتی همان اسم به شیء یا مکان مشخصی اشاره می‌کند، the بازمی‌گردد.

وعده‌های غذایی و حذف حرف تعریف

نام وعده‌های غذایی معمولاً بدون the استفاده می‌شود:

اما اگر درباره یک وعده مشخص صحبت کنیم یا آن را با توضیحی محدود کنیم، the می‌تواند استفاده شود:

بنابراین:

اما:

زبان‌ها و رشته‌های تحصیلی معمولاً بدون the

نام زبان‌ها معمولاً بدون the می‌آید:

رشته‌های تحصیلی و حوزه‌های علمی نیز غالباً همین رفتار را دارند:

اما اگر اسم به یک نمونه یا حوزه محدودشده اشاره کند، استفاده از the ممکن است درست باشد:

اینجا درباره زبان انگلیسی به‌طور کلی صحبت نمی‌کنیم، بلکه منظور نوع خاصی از انگلیسی است.

همچنین:

در این جمله history با عبارت of the twentieth century محدود شده است.

نام بیماری‌ها و کاربرد متفاوت حروف تعریف

نام بسیاری از بیماری‌ها بدون the استفاده می‌شود:

اما برخی بیماری‌ها و مشکلات جسمی در کاربرد متعارف ممکن است با the دیده شوند، به‌ویژه در عبارت‌های سنتی‌تر مانند:

برای مثال:

از طرف دیگر، در نام بسیاری از بیماری‌های جدید یا اصطلاحات پزشکی معمولاً حرف تعریف استفاده نمی‌شود، مگر آنکه ساختار جمله دلیل مستقلی برای مشخص بودن اسم ایجاد کند.

اعضای بدن و استفاده از the به جای صفت ملکی

در برخی ساختارها، به‌خصوص وقتی فردی تحت تأثیر یک عمل قرار می‌گیرد، انگلیسی می‌تواند از the قبل از عضو بدن استفاده کند:

در فارسی ممکن است ترجمه طبیعی با «دستم»، «گونه‌اش» یا «صورتش» انجام شود، اما انگلیسی در این ساختارها اغلب از:

استفاده می‌کند.

مقایسه کنید:

در اینجا his طبیعی است، زیرا خود فرد دستش را بالا برده است.

اما:

این ساختار اصطلاحی با the hand رایج‌تر است.

نام افراد معمولاً بدون the است، اما همیشه نه

نام اشخاص به‌طور معمول بدون حرف تعریف استفاده می‌شود:

اما اگر اسم خانوادگی به کل خانواده اشاره کند، معمولاً از the + surname + s استفاده می‌شود:

مثال:

همچنین the می‌تواند زمانی ظاهر شود که درباره نسخه یا جنبه خاصی از یک فرد صحبت می‌کنیم:

معنای جمله این است: «آن جانِی که من در دانشگاه می‌شناختم».

یا:

در چنین مواردی نام شخص به‌صورت مفهومی محدود شده و the نقش مشخص‌کننده پیدا کرده است.

عنوان افراد؛ President یا the president؟

وقتی عنوان مستقیماً قبل از نام شخص قرار می‌گیرد، معمولاً the حذف می‌شود:

اما وقتی عنوان به‌تنهایی به فرد مشخصی اشاره می‌کند، the معمولاً استفاده می‌شود:

مقایسه کنید:

همچنین پس از برخی افعالی که بیانگر انتخاب یا انتصاب هستند، عنوان شغلی ممکن است بدون حرف تعریف بیاید:

در این ساختارها president و chair نقش یا سمت را بیان می‌کنند، نه یک اسم مشخص عادی.

نام سازمان‌ها، هتل‌ها، روزنامه‌ها و مؤسسات

قانون واحدی برای تمام نام‌های خاص وجود ندارد. برخی نام‌ها با the و برخی بدون آن استفاده می‌شوند و در بسیاری از موارد باید شکل رسمی نام را یاد گرفت.

نام بسیاری از شرکت‌ها بدون the می‌آید:

اما نام بعضی سازمان‌ها یا مؤسساتی که ساختار توصیفی دارند با the استفاده می‌شود:

نام بسیاری از روزنامه‌ها نیز the دارند:

در مورد ساختمان‌ها، موزه‌ها، هتل‌ها و مکان‌های فرهنگی نیز the بسیار رایج است، خصوصاً وقتی نام ساختاری توصیفی دارد.

نکته کاربردی این است که نام‌های خاص را همیشه نمی‌توان فقط بر اساس یک قانون دستوری پیش‌بینی کرد. گاهی شکل استاندارد یک نام باید همراه با حرف تعریف آن یاد گرفته شود.

کاربرد the با نام موسیقی و سازها

در آموزش سنتی گرامر معمولاً گفته می‌شود نام سازهای موسیقی بعد از فعل play با the می‌آید:

این ساختار همچنان کاملاً استاندارد و رایج است.

اما در برخی سبک‌های امروزی، به‌ویژه در گفتار و برخی گونه‌های انگلیسی، استفاده بدون the نیز ممکن است شنیده شود. با این حال برای زبان‌آموزی که به دنبال ساختار استاندارد و مطمئن است، شکل‌های play the piano, play the violin و play the guitar انتخاب مناسبی هستند.

در مقابل، نام ورزش‌ها بدون the می‌آید:

بنابراین:

جهت‌های جغرافیایی؛ north یا the north؟

اگر جهت فقط به‌عنوان جهت حرکت استفاده شود، ممکن است بدون the بیاید:

در اینجا north بیشتر نقش قید دارد.

اما وقتی درباره یک منطقه جغرافیایی صحبت می‌کنیم، معمولاً the استفاده می‌شود:

مثال:

همچنین نام برخی مناطق تثبیت‌شده با the می‌آید:

بنابراین تفاوت میان «جهت» و «منطقه» اهمیت دارد.

زمان و دوره‌های تاریخی

نام روزها، ماه‌ها و سال‌ها معمولاً بدون the هستند:

اما دهه‌ها و قرن‌ها معمولاً با the می‌آیند:

مثال:

همچنین برخی عبارات زمانی ثابت بدون the هستند:

نمی‌گوییم:

اگر منظور «سال گذشته» باشد.

اما the last year می‌تواند معنای دیگری داشته باشد:

اینجا منظور «در طول یک سال اخیر» است.

این تفاوت نشان می‌دهد که حتی اضافه شدن the می‌تواند تعبیر زمانی یک عبارت را تغییر دهد.

تفاوت last year و the last year

این نکته ارزش توجه جداگانه دارد:

یعنی سال تقویمی گذشته.

اما:

یعنی در بازه تقریباً دوازده‌ماهه اخیر.

همین تفاوت درباره next نیز در برخی ساختارها دیده می‌شود:

یعنی هفته آینده.

اما:

یعنی «هفته بعد از آن رویدادی که درباره‌اش صحبت می‌کنیم».

در جمله دوم، the next week بخشی از یک توالی مشخص در روایت است.

عبارات موازی که در آن‌ها the حذف می‌شود

در بعضی ترکیب‌های ثابت که دو اسم به شکل موازی کنار هم قرار گرفته‌اند، حرف تعریف معمولاً حذف می‌شود:

برای مثال:

اگر همین اسم‌ها خارج از عبارت ثابت استفاده شوند، ممکن است به حرف تعریف نیاز داشته باشند:

در این جمله the beginning مشخص است.

عبارت‌های ثابت؛ چرا نمی‌توان همه چیز را فقط با منطق توضیح داد؟

بخش مهمی از کاربرد حروف تعریف در انگلیسی در قالب ترکیب‌های ثابت یاد گرفته می‌شود.

برای مثال:

• • at night

  • in the morning

  • in the afternoon

  • in the evening

  • at dawn

  • at sunset

  • on the internet

  • on television

  • on the radio

  • go to work

  • go home

  • listen to the radio

ممکن است زبان‌آموز بپرسد چرا می‌گوییم at night اما in the morning یا چرا on television معمولاً بدون the است ولی on the radio با the استفاده می‌شود.

در چنین مواردی همیشه نمی‌توان یک توضیح معنایی کاملاً منظم ارائه کرد. بسیاری از این ترکیب‌ها در طول تاریخ زبان تثبیت شده‌اند و بهترین روش این است که آن‌ها را به‌صورت یک «واحد زبانی» یاد بگیریم.

در سطح پیشرفته، یادگیری عبارت به جای کلمه منفرد بسیار مؤثرتر است.

به جای اینکه فقط radio را حفظ کنید، ترکیب‌هایی مانند زیر را یاد بگیرید:

وقتی وجود یا حذف the هر دو درست است اما معنا تغییر می‌کند

یکی از مهم‌ترین توانایی‌های زبان‌آموز سطح C1 تشخیص مواردی است که هر دو ساختار از نظر دستوری ممکن‌اند اما یک معنی ندارند.

چند نمونه:

Society در برابر the society

اینجا society یعنی جامعه به‌عنوان یک مفهوم عمومی.

اینجا society می‌تواند به معنای انجمن یا سازمان مشخص باشد.

Nature در برابر the nature

اینجا nature یعنی طبیعت.

اینجا nature یعنی ماهیت؛ و عبارت of the problem آن را مشخص کرده است.

Space در برابر the space

space یعنی فضای خارج از زمین.

اما:

اینجا فضای مشخص میان دو ساختمان موردنظر است.

Business در برابر the business

فعالیت تجاری به‌طور کلی.

یک شرکت یا کسب‌وکار مشخص.

این مثال‌ها نشان می‌دهند که مسئله فقط «اضافه یا حذف یک کلمه کوچک» نیست؛ حرف تعریف می‌تواند نحوه برداشت ما از خود اسم را تغییر دهد.

the در ساختارهای مقایسه‌ای خاص

ساختار معروف:

یکی از کاربردهای متفاوت the است.

برای مثال:

هرچه بیشتر تمرین کنید، بهتر می‌شوید.

هرچه زودتر حرکت کنیم، زودتر می‌رسیم.

در این ساختار، the همان نقش معمول حرف تعریف را ندارد و بخشی از یک الگوی دستوری تثبیت‌شده است.

نمونه دیگر:

این ساختار در نوشته‌های رسمی، تحلیلی و دانشگاهی بسیار کاربردی است.

the قبل از صفت مقایسه‌ای برای انتخاب یکی از دو مورد

وقتی میان دو شخص یا دو چیز مقایسه می‌کنیم و یکی را به‌عنوان مورد دارای ویژگی بیشتر معرفی می‌کنیم، می‌توان از:

استفاده کرد.

وقتی بیش از دو مورد داریم، معمولاً صفت عالی طبیعی‌تر است:

بنابراین:

استفاده از the برای دهه‌ها، خانواده‌ها و گروه‌ها

سه ساختار ظاهراً مشابه اما مهم عبارت‌اند از:

در مورد ملیت‌ها، ساختارها متفاوت‌اند.

برخی صفت‌های ملیتی با the می‌توانند به کل مردم آن کشور اشاره کنند:

مثال:

اما برای بسیاری از ملیت‌ها باید از اسم جمع استفاده کرد:

مثلاً:

نه لزوماً:

برای اشاره عمومی به مردم کانادا.

آیا قبل از media از the استفاده می‌شود؟

کلمه media مثال جالبی از تفاوت میان معنای کلی و یک نهاد اجتماعی مشخص است.

می‌توان گفت:

در اینجا social media مفهوم عمومی است.

اما:

در این کاربرد، the media به رسانه‌های خبری به‌عنوان یک نهاد یا مجموعه اشاره می‌کند.

در انگلیسی امروزی، media گاهی از نظر فعلی جمع و گاهی در کاربرد غیررسمی شبیه یک اسم جمعی مفرد رفتار می‌کند، اما در نوشته رسمی استفاده از فعل جمع در معنای «رسانه‌ها» همچنان رایج است.

کاربرد the با government, police و public

برخی اسم‌های نهادی اغلب با the استفاده می‌شوند، زیرا به یک نهاد یا گروه مشخص در جامعه اشاره دارند:

برای مثال:

در مورد police باید توجه داشت که این اسم از نظر دستوری معمولاً جمع در نظر گرفته می‌شود:

نه:

اگر منظور یک مأمور باشد، می‌گوییم:

حذف حرف تعریف در تیترها و سبک فشرده

در تیترهای خبری، یادداشت‌ها، علائم و برخی سبک‌های بسیار فشرده ممکن است حروف تعریف حذف شوند:

در متن عادی احتمالاً می‌گوییم:

بنابراین نباید ساختار تیترهای روزنامه‌ای را مستقیماً به نوشتار معمول منتقل کرد. حذف حرف تعریف در تیترها بخشی از سبک فشرده و اقتصادی زبان خبری است و همیشه نشان‌دهنده قانون عمومی دستور زبان نیست.

اشتباه رایج: استفاده بیش از حد از the

برای فارسی‌زبانان یکی از مشکلات متداول این است که تصور می‌کنند هر اسمی که در ذهن گوینده مشخص است باید the بگیرد.

اما مشخص بودن در ذهن گوینده کافی نیست؛ مهم این است که مرجع برای شنونده نیز قابل شناسایی باشد.

فرض کنید می‌گویید:

حتی اگر خودتان دقیقاً می‌دانید کدام لپ‌تاپ را خریده‌اید، شنونده هنوز برای اولین بار درباره آن می‌شنود. بنابراین a new laptop درست است.

همچنین نباید برای مفاهیم عمومی بی‌دلیل از the استفاده کرد.

نادرست در معنای عمومی:

اگر منظور فناوری به‌طور کلی باشد، طبیعی‌تر است:

اما جمله زیر درست است:

زیرا درباره فناوری مشخصی صحبت می‌کنیم.

اشتباه رایج: حذف the فقط به دلیل جمع بودن اسم

جمع بودن اسم به معنی حذف خودکار the نیست.

مقایسه کنید:

دانش‌آموزان یا دانشجویان به‌طور کلی.

دانشجویان مشخصی که درباره آن‌ها صحبت می‌کنیم.

همچنین:

خودروها به‌طور کلی گران‌اند.

خودروهای مشخص بیرون ساختمان متعلق به کارکنان هستند.

بنابراین سؤال اصلی این نیست که «اسم جمع است یا مفرد؟» بلکه این است که «درباره کل گروه صحبت می‌کنیم یا گروه مشخصی؟»

اشتباه رایج: استفاده از the قبل از نام‌های خاص

نام خاص معمولاً خودش نقش شناسایی‌کننده را دارد. به همین دلیل در بسیاری از موارد نیازی به the نیست:

اما همان‌طور که دیدیم، گروه‌های خاصی از نام‌ها the می‌گیرند:

بنابراین بهتر است به جای قانون مطلق «نام خاص the نمی‌گیرد»، الگوهای نام‌های جغرافیایی و سازمانی را جداگانه یاد بگیریم.

چگونه در جمله تصمیم بگیریم the لازم است یا نه؟

برای انتخاب درست، می‌توان یک فرایند ذهنی چندمرحله‌ای داشت.

ابتدا بررسی کنید آیا اسم مفرد و قابل شمارش است. اگر چنین اسمی بدون تعیین‌کننده آمده باشد، معمولاً چیزی کم است:

باید بگوییم:

یا:

اما اگر اسم جمع یا غیرقابل شمارش است، ببینید معنای آن عمومی است یا مشخص:

سپس بررسی کنید آیا اسم یک نام خاص، عبارت ثابت یا نام جغرافیایی است که قانون ویژه‌ای دارد.

در مرحله آخر به معنای جمله توجه کنید. گاهی استفاده یا حذف the هر دو ممکن است، اما معنی را تغییر می‌دهد:

در برابر:

یا:

در برابر:

این روش بسیار مؤثرتر از حفظ کردن ده‌ها قانون جداگانه است.

یک جدول کاربردی برای تصمیم‌گیری سریع

چند مثال پیشرفته برای رفع اشکال

برای تثبیت موضوع، به تفاوت معنایی این جمله‌ها توجه کنید.

اینجا experience یعنی تجربه به‌طور کلی.

اینجا تجربه مشخص فرد در خارج از کشور منظور است.

People are becoming more dependent on technology.

مردم به‌طور کلی.

افراد مشخصی که گوینده با آن‌ها کار می‌کند.

جرم و بزهکاری به‌طور کلی.

یک جرم مشخص.

مدیریت به‌عنوان فعالیت و مهارت.

مدیریت یک سازمان مشخص؛ یعنی گروه مدیران.

مدرسه رفتن به‌عنوان فعالیت آموزشی.

ساختمان مشخص مدرسه.

موسیقی به‌طور کلی.

موسیقی مشخصی که در آن مهمانی پخش شد.

این الگو تقریباً در صدها اسم مختلف قابل مشاهده است.

یک نکته سطح C1: مشخص بودن همیشه ظاهری نیست

در جملات پیشرفته، گاهی the بر اساس دانشی استفاده می‌شود که مستقیماً در جمله نوشته نشده است.

برای مثال:

کلیسا قبلاً معرفی نشده است. با این حال ممکن است گوینده فرض کند آن روستا یک کلیسای اصلی دارد و شنونده می‌تواند آن را به‌عنوان بخشی قابل انتظار از روستا شناسایی کند.

نمونه دیگر:

قبلاً درباره cover صحبت نشده، اما وقتی کتاب معرفی شده، شنونده می‌داند کتاب جلد دارد. بنابراین the cover قابل شناسایی است.

به این نوع رابطه گاهی می‌توان «ارتباط استنباطی» گفت.

نمونه‌های مشابه:

در همه این موارد، اسم دوم قبلاً مستقیماً معرفی نشده اما از اسم یا موقعیت قبلی قابل استنباط است.

چرا یادگیری the در سطح پیشرفته بیشتر معنایی است تا دستوری؟

در سطوح پایین، می‌توان با مجموعه‌ای از قوانین مشخص بخش بزرگی از کاربرد حروف تعریف را مدیریت کرد. اما در سطح پیشرفته، انتخاب the بیش از هر چیز به نحوه بسته‌بندی اطلاعات در ذهن گوینده و شنونده مربوط است.

به سه جمله زیر توجه کنید:

تمام سگ‌ها به‌عنوان یک گونه.

سگ‌های مشخصی که هر دو طرف آن‌ها را می‌شناسند.

گونه سگ به‌عنوان یک طبقه، در سبکی رسمی‌تر.

هر سه جمله درست‌اند، اما هرکدام جهان را از زاویه متفاوتی دسته‌بندی می‌کنند.

به همین دلیل تسلط واقعی بر کاربرد پیشرفته the با حفظ فهرستی از قوانین به دست نمی‌آید. باید یاد گرفت اسم در هر جمله چگونه معرفی می‌شود: آیا مفهوم کلی است؟ آیا یک عضو ناشناخته است؟ آیا قبلاً معرفی شده؟ آیا شنونده می‌تواند آن را از شرایط استنباط کند؟ آیا اسم بخشی از یک عبارت ثابت یا ساختار نهادی است؟

راهکار عملی برای تسلط بر حذف یا استفاده از the

هنگام خواندن متن‌های انگلیسی سطح بالا، فقط به معنی واژه‌ها توجه نکنید. هر بار که با یک اسم مهم روبه‌رو می‌شوید، بررسی کنید چرا نویسنده the را آورده یا حذف کرده است.

برای مثال اگر می‌بینید:

از خود بپرسید چرا نمی‌گوید:

ممکن است پاسخ این باشد که نویسنده درباره پژوهش مشخصی صحبت می‌کند که در متن قابل شناسایی است.

اگر می‌بینید:

دلیل حذف the این است که research مفهوم کلی دارد.

همچنین بهتر است ترکیب‌های کامل را یادداشت کنید:

• • go to bed

  • be at work

  • go to school

  • listen to the radio

  • play the piano

  • in the morning

  • at night

  • by train

  • on the train

این روش باعث می‌شود کاربرد حرف تعریف همراه با عبارت در حافظه تثبیت شود، نه اینکه هر بار مجبور باشید یک قانون انتزاعی را از ابتدا محاسبه کنید.

جمع‌بندی کاربرد پیشرفته the و موارد حذف آن

برای تسلط بر حروف تعریف انگلیسی در سطح C1، مهم‌ترین نکته این است که the را فقط یک کلمه دستوری به معنی «آن» در نظر نگیریم. این حرف تعریف ابزاری برای مدیریت «مشخص بودن اطلاعات» است.

زمانی از the استفاده می‌کنیم که شنونده بتواند مرجع اسم را شناسایی کند؛ خواه آن اسم قبلاً معرفی شده باشد، خواه موقعیت آن را مشخص کند، خواه عبارتی پس از اسم آن را محدود کند یا دانش مشترک باعث شناسایی آن شود.

در مقابل، اسم‌های جمع، غیرقابل شمارش و انتزاعی زمانی که معنای عمومی دارند معمولاً بدون حرف تعریف به کار می‌روند:

اما همان اسم‌ها وقتی مشخص شوند، the می‌گیرند:

همچنین گروهی از اسم‌ها و عبارت‌ها قواعد ویژه دارند؛ مانند نام کشورهای خاص، رودخانه‌ها و اقیانوس‌ها، school و prison در معنای نهادی، وسایل حمل‌ونقل بعد از by، وعده‌های غذایی، نام زبان‌ها و برخی ترکیب‌های ثابت.

در نهایت، اگر میان استفاده و حذف the مردد بودید، این سه سؤال معمولاً مسیر را روشن می‌کنند:

1. آیا درباره یک مفهوم یا گروه به‌طور کلی صحبت می‌کنم؟

2. آیا شنونده می‌تواند دقیقاً تشخیص دهد منظور من کدام شخص یا چیز است؟

3. آیا این اسم در یک ساختار ثابت یا کاربرد ویژه‌ای قرار گرفته که حرف تعریف در آن حذف یا الزامی می‌شود؟

اگر پاسخ سؤال اول مثبت باشد، به‌ویژه با اسم‌های جمع و غیرقابل شمارش، معمولاً the حذف می‌شود. اگر پاسخ سؤال دوم مثبت باشد، استفاده از the اغلب انتخاب درست است. و اگر با یک عبارت تثبیت‌شده مواجه باشید، باید الگوی آن عبارت را به‌عنوان یک واحد کامل یاد بگیرید.

همین نگاه معنایی است که تفاوت میان استفاده مکانیکی از قواعد و تسلط واقعی بر حروف تعریف انگلیسی را ایجاد می‌کند. در سطح پیشرفته، هدف این نیست که فقط بدانیم قبل از کدام اسم the می‌آید؛ بلکه باید بفهمیم چرا گوینده در یک موقعیت خاص تصمیم گرفته اسم را مشخص، عمومی، نهادی یا قابل شناسایی نشان دهد. زمانی که این منطق در ذهن تثبیت شود، بسیاری از مواردی که در ابتدا استثناهای پیچیده به نظر می‌رسند، به الگوهایی قابل پیش‌بینی تبدیل خواهند شد.