متاپروترنول م ل چیست؟ انواع دارو، عوارض احتمالی، کاربردها و روش مصرف

• موارد مصرف: متاپروترونول در درمان علامتی آسم نایژه‌ای، اسپاسم نایژه‌ای برگشت پذیر که همراه با التهاب نایژه ‌ها می‌باشد و نیز آمفیزم ریوی، برونشکتازی و سایر بیماری‌های ریوی انسدادی برگشت پذیر مصرف می‌شود.

• هشدار ها: 1- در مبتلایان به اختلالات تشنجی با احتیاط فراوان مصرف شود. 2- مصرف مقادیر بیش‌ازحد دارو، به‌ویژه در افرادی که زمینه اختلالات ریتم قلب دارند و یا دیورتیک و گلیکوزید‌های دیژیتال استفاده می نمایند،‌ ممکن است موجب کاهش پتاسیم خون گردد.

• تداخلات دارویی: چنانچه متاپروترنول با مقادیر زیاد، قبل و یا در مدت کوتاهی پس از بیهوشی با بیهوش کننده های استنشاقی تجویز گردد، خطر بروز آریتمی شدید بطنی را بالا می‌برد. ترکیبات ضدافسردگی سه¬حلقه¬ای اثرات متاپروترنول را بر روی سیستم عروقی تقویت می‌کنند. تجویز همزمان مسدد‌های گیرنده بتا آدرنرژیک، علاوه بر مهار متقابل اثرات درمانی دو گروه داروئی، موجب ضدیت با اثر گشادکنندگی نایژه‌ای متاپروترنول می‌شود. تجویز توأم دارو با محرک ‌های CNS موجب تحریک اضافی CNS و افزایش اثرات جانبی این دارو‌ها می‌گردد. استفاده همزمان از گلیکوزید‌های قلبی و لوودوپا نیز خطر آریتمی قلبی را افزایش می¬دهد. متاپروترنول اثرات ضد آنژین نیترات ‌ها را کم می‌کند. تجویز توأم ریتودرین و سایر مقلد‌های سمپاتیک با این دارو، اثرات درمانی و عوارض جانبی هر دو گروه را زیاد می‌کند. هورمون‌های تیروئیدی نیز اثر تداخلی متقابل با متاپروترنول دارند. اثرات گزانتین ‌ها در صورت مصرف همزمان با این دارو، بر CNS تشدید شده و آثار سمی اضافی بروز می¬نماید.

• عوارض جانبی: 1- در مبتلایان به اختلالات تشنجی با احتیاط فراوان مصرف شود. 2- مصرف مقادیر بیش‌ازحد دارو، به‌ویژه در افرادی که زمینه اختلالات ریتم قلب دارند و یا دیورتیک و گلیکوزید‌های دیژیتال استفاده می نمایند،‌ ممکن است موجب کاهش پتاسیم خون گردد.

🩺 محتوای این مطلب صرفا برای افزایش آگاهی شماست. قبل از هرگونه اقدام، برای تشخیص و درمان حتما از پزشکان متخصص راهنمایی بگیرید: بخش جستجوی پزشکان