تفاوت will و be going to در بیان آینده

رسانیکامنبع: https://rasanika.com

برای صحبت درباره آینده در زبان انگلیسی فقط یک ساختار ثابت وجود ندارد. انگلیسی‌زبان‌ها بسته به نوع تصمیم، میزان قطعیت، وجود شواهد، برنامه‌ریزی قبلی و حتی موقعیتی که در آن صحبت می‌کنند، از ساختارهای مختلفی استفاده می‌کنند. دو مورد از پرکاربردترین ساختارها برای بیان آینده، will و be going to هستند.

در نگاه اول ممکن است هر دو ساختار معنای «خواهـم»، «خواهی» یا «قرار است» بدهند؛ اما در بسیاری از موقعیت‌ها نمی‌توان آن‌ها را بدون تغییر معنا جایگزین یکدیگر کرد. تفاوت اصلی میان این دو ساختار به این موضوع برمی‌گردد که تصمیم چه زمانی گرفته شده، آیا از قبل برنامه‌ای وجود داشته است، آیا برای پیش‌بینی آینده مدرک و نشانه‌ای در زمان حال داریم یا نه، و گوینده با چه هدفی جمله را بیان می‌کند.

در این مقاله، تفاوت will و be going to را از پایه بررسی می‌کنیم، ساختار هرکدام را می‌آموزیم، کاربردهای مهم آن‌ها را با مثال‌های فراوان می‌بینیم و اشتباهات رایج زبان‌آموزان را برطرف می‌کنیم.

ساختار will برای بیان آینده

ساختار will یکی از ساده‌ترین روش‌ها برای صحبت درباره آینده است. برای ساختن جمله مثبت، بعد از فاعل از will و سپس شکل ساده فعل استفاده می‌کنیم.

ساختار جمله مثبت:

فاعل + will + شکل ساده فعل

مثال:

• I will call you tonight.

• 
  امشب با تو تماس خواهم گرفت.

• She will arrive tomorrow.

• 
  او فردا خواهد رسید.

• They will help us.

• 
  آن‌ها به ما کمک خواهند کرد.

نکته مهم این است که بعد از will همیشه شکل ساده فعل قرار می‌گیرد. بنابراین نباید به فعل پسوندهایی مانند s، ed یا ing اضافه کنیم.

درست:

• • He will come.

  • She will study.

  • We will travel.

نادرست:

• • He will comes.

  • She will studied.

  • We will traveling.

در مکالمه روزمره، will معمولاً به شکل مخفف نوشته یا تلفظ می‌شود.

مثال:

• I’ll see you tomorrow.

• 
  فردا می‌بینمت.

• She’ll understand.

• 
  او متوجه خواهد شد.

• We’ll finish the project soon.

• 
  ما به‌زودی پروژه را تمام خواهیم کرد.

ساختار منفی و سوالی will

برای منفی کردن will از will not استفاده می‌کنیم. شکل مخفف will not، کلمه won’t است.

ساختار منفی:

فاعل + will not + شکل ساده فعل

مثال:

• I will not forget your advice.

• 
  توصیه تو را فراموش نخواهم کرد.

• He won’t come to the meeting.

• 
  او به جلسه نخواهد آمد.

• They won’t accept the offer.

• 
  آن‌ها پیشنهاد را قبول نخواهند کرد.

برای سوالی کردن جمله، will را قبل از فاعل قرار می‌دهیم.

ساختار سوالی:

Will + فاعل + شکل ساده فعل؟

مثال:

• Will you call me later?

• 
  آیا بعداً با من تماس می‌گیری؟

• Will she join us?

• 
  آیا او به ما ملحق خواهد شد؟

• Will they finish the work today?

• 
  آیا آن‌ها امروز کار را تمام خواهند کرد؟

پاسخ کوتاه به این سوال‌ها نیز با will ساخته می‌شود.

• • Yes, I will.

  • No, I won’t.

  • Yes, she will.

  • No, they won’t.

ساختار be going to برای بیان آینده

ساختار be going to نیز برای صحبت درباره آینده به کار می‌رود، اما برخلاف will باید فعل be را متناسب با فاعل تغییر دهیم.

ساختار جمله مثبت:

فاعل + am / is / are + going to + شکل ساده فعل

مثال:

• I am going to study tonight.

• 
  قرار است امشب درس بخوانم.

• She is going to buy a new laptop.

• 
  او قصد دارد یک لپ‌تاپ جدید بخرد.

• We are going to travel next week.

• 
  ما قرار است هفته آینده سفر کنیم.

در مکالمه، فعل be اغلب به شکل مخفف استفاده می‌شود.

• • I’m going to study.

  • He’s going to call.

  • They’re going to leave.

بعد از going to نیز باید شکل ساده فعل قرار بگیرد.

درست:

• • She is going to work.

  • We are going to visit them.

  • I am going to learn Spanish.

نادرست:

• • She is going to works.

  • We are going to visited them.

  • I am going to learning Spanish.

ساختار منفی و سوالی be going to

برای منفی کردن این ساختار، not را بعد از فعل be قرار می‌دهیم.

ساختار منفی:

فاعل + am / is / are + not + going to + شکل ساده فعل

مثال:

• I am not going to stay here.

• 
  قصد ندارم اینجا بمانم.

• He isn’t going to sell his car.

• 
  او قصد ندارد ماشینش را بفروشد.

• They aren’t going to attend the event.

• 
  آن‌ها قرار نیست در رویداد شرکت کنند.

برای ساختن سوال، فعل be را قبل از فاعل قرار می‌دهیم.

ساختار سوالی:

Am / Is / Are + فاعل + going to + شکل ساده فعل؟

مثال:

• Are you going to study tonight?

• 
  آیا قصد داری امشب درس بخوانی؟

• Is she going to apply for the job?

• 
  آیا او قصد دارد برای آن شغل درخواست بدهد؟

• Are they going to move to another city?

• 
  آیا آن‌ها قرار است به شهر دیگری نقل مکان کنند؟

پاسخ کوتاه نیز با فعل be ساخته می‌شود.

• • Yes, I am.

  • No, I’m not.

  • Yes, she is.

  • No, she isn’t.

  • Yes, they are.

  • No, they aren’t.

تفاوت اصلی will و be going to

مهم‌ترین تفاوت will و be going to به زمان تصمیم‌گیری و نوع پیش‌بینی مربوط می‌شود.

به‌طور کلی:

• از will بیشتر برای تصمیم‌های لحظه‌ای، قول دادن، پیشنهاد کمک، درخواست، پیش‌بینی شخصی و بیان نظر درباره آینده استفاده می‌کنیم.

• از be going to بیشتر برای برنامه‌ها و تصمیم‌هایی استفاده می‌کنیم که از قبل گرفته شده‌اند یا برای پیش‌بینی‌هایی که بر اساس شواهد فعلی هستند.

جدول زیر تفاوت کلی این دو ساختار را نشان می‌دهد.

این تقسیم‌بندی در بیشتر موقعیت‌ها کاربرد دارد، اما باید هر مورد را جداگانه و با مثال بررسی کنیم تا تفاوت‌ها کاملاً روشن شوند.

کاربرد will برای تصمیم‌های لحظه‌ای

یکی از مهم‌ترین کاربردهای will زمانی است که تصمیم درست در لحظه صحبت گرفته می‌شود. یعنی گوینده قبل از آن لحظه برنامه مشخصی نداشته و پس از شنیدن یا دیدن یک موقعیت تصمیم می‌گیرد کاری انجام دهد.

فرض کنید تلفن زنگ می‌زند. شما قبل از زنگ خوردن تلفن برنامه‌ای برای پاسخ دادن نداشتید، اما در همان لحظه تصمیم می‌گیرید جواب بدهید.

• The phone is ringing. I’ll answer it.

• 
  تلفن زنگ می‌زند. من جواب می‌دهم.

در این جمله، تصمیم پاسخ دادن در همان لحظه گرفته شده است؛ بنابراین will انتخاب طبیعی‌تری است.

مثال‌های بیشتر:

• I’m thirsty. I’ll get some water.

• 
  تشنه‌ام. می‌روم کمی آب می‌آورم.

• We don’t have any bread. I’ll buy some.

• 
  نان نداریم. من مقداری می‌خرم.

• Someone is at the door. I’ll open it.

• 
  کسی پشت در است. من در را باز می‌کنم.

• This bag is heavy. I’ll carry it for you.

• 
  این کیف سنگین است. من آن را برایت حمل می‌کنم.

در تمام این مثال‌ها، تصمیم بعد از روبه‌رو شدن با یک موقعیت گرفته شده است.

کاربرد be going to برای تصمیم‌های از قبل گرفته‌شده

وقتی پیش از لحظه صحبت تصمیم گرفته‌ایم کاری را در آینده انجام دهیم، معمولاً از be going to استفاده می‌کنیم. در این حالت، تصمیم از قبل وجود داشته است و گوینده فقط درباره آن صحبت می‌کند.

مثال:

• I’m going to start a new course next month.

• 
  قرار است ماه آینده یک دوره جدید را شروع کنم.

این جمله نشان می‌دهد که تصمیم شروع دوره از قبل گرفته شده است. شاید گوینده ثبت‌نام کرده باشد یا برنامه‌ریزی لازم را انجام داده باشد.

مثال‌های بیشتر:

• She is going to change her job.

• 
  او قصد دارد شغلش را عوض کند.

• We are going to paint the house this weekend.

• 
  ما قرار است این آخر هفته خانه را رنگ کنیم.

• They are going to open a new office.

• 
  آن‌ها قصد دارند یک دفتر جدید افتتاح کنند.

• I am going to learn how to drive.
  قصد دارم رانندگی یاد بگیرم.

در این جمله‌ها، گوینده از تصمیم یا قصدی صحبت می‌کند که پیش‌تر شکل گرفته است.

مقایسه تصمیم لحظه‌ای و تصمیم قبلی

برای درک بهتر تفاوت will و be going to، دو موقعیت زیر را مقایسه کنید.

موقعیت اول:

• • A: We don’t have any coffee.

  • B: Really? I’ll buy some.

ترجمه:

• الف: قهوه نداریم.

• ب: واقعاً؟ من کمی می‌خرم.

شخص B در همان لحظه تصمیم می‌گیرد قهوه بخرد؛ بنابراین will درست است.

موقعیت دوم:

• • A: Why are you going to the supermarket?

  • B: I’m going to buy some coffee.

ترجمه:

• الف: چرا به سوپرمارکت می‌روی؟

• ب: قرار است مقداری قهوه بخرم.

در اینجا خرید قهوه از قبل در برنامه شخص بوده است؛ بنابراین be going to مناسب‌تر است.

تفاوت این دو جمله فقط در شکل دستوری نیست. هرکدام اطلاعات متفاوتی درباره زمان تصمیم‌گیری به شنونده می‌دهند.

کاربرد will برای قول دادن

برای قول دادن یا اطمینان دادن به دیگران معمولاً از will استفاده می‌کنیم. در چنین جملاتی گوینده متعهد می‌شود کاری را در آینده انجام دهد یا انجام ندهد.

مثال:

• I’ll help you with your homework.

• 
  در انجام تکالیفت به تو کمک می‌کنم.

• I will always support you.

• 
  همیشه از تو حمایت خواهم کرد.

• I won’t tell anyone your secret.

• 
  رازت را به کسی نخواهم گفت.

• We’ll finish the project on time.

• 
  پروژه را به‌موقع تمام خواهیم کرد.

• I’ll call you as soon as I arrive.

• 
  به‌محض اینکه برسم با تو تماس می‌گیرم.

در این کاربرد، will فقط آینده را نشان نمی‌دهد؛ بلکه نوعی تعهد، قول یا اطمینان نیز در جمله وجود دارد.

عبارت‌هایی مانند موارد زیر اغلب با will به کار می‌روند:

• • I promise I’ll...

  • Don’t worry, I’ll...

  • I’m sure I’ll...

  • I swear I won’t...

مثال:

• Don’t worry. I’ll take care of everything.

• 
  نگران نباش. من به همه‌چیز رسیدگی می‌کنم.

• I promise I won’t be late again.

• 
  قول می‌دهم دوباره دیر نکنم.

کاربرد will برای پیشنهاد کمک

وقتی در همان لحظه به کسی پیشنهاد کمک می‌دهیم، معمولاً از will استفاده می‌کنیم.

مثال:

• I’ll carry that box for you.

• 
  آن جعبه را برایت حمل می‌کنم.

• I’ll show you how this program works.

• 
  به تو نشان می‌دهم این برنامه چگونه کار می‌کند.

• We’ll help you clean the room.

• 
  به تو کمک می‌کنیم اتاق را تمیز کنی.

• I’ll make some tea.

• 
  من کمی چای درست می‌کنم.

برای سوالی کردن پیشنهاد نیز می‌توان از shall استفاده کرد، به‌ویژه با I و we؛ اما در زبان روزمره will نیز کاربرد زیادی دارد.

• Shall I open the window?

• 
  پنجره را باز کنم؟

• Shall we start the meeting?

• 
  جلسه را شروع کنیم؟

با این حال، در پاسخ یا بیان مستقیم تصمیم، will بسیار رایج است:

• • Yes, I’ll open it.

  • Okay, we’ll start now.

کاربرد will برای درخواست

ساختار will you اغلب برای درخواست از دیگران استفاده می‌شود. این کاربرد از نظر معنایی درباره آینده است، اما هدف اصلی جمله درخواست انجام یک کار است.

مثال:

• Will you help me?

• 
  به من کمک می‌کنی؟

• Will you close the door, please?

• 
  لطفاً در را می‌بندی؟

• Will you send me the file?

• 
  فایل را برایم می‌فرستی؟

• Will you wait here for a moment?

• 
  یک لحظه اینجا منتظر می‌مانی؟

میزان رسمی یا مؤدبانه بودن این درخواست به لحن و کلمات همراه آن بستگی دارد. برای مؤدبانه‌تر کردن جمله می‌توان از please استفاده کرد.

• Will you please speak more slowly?

• 
  لطفاً آهسته‌تر صحبت می‌کنید؟

در موقعیت‌های رسمی‌تر، ساختارهایی مانند could you یا would you معمولاً مؤدبانه‌تر به نظر می‌رسند، اما will you همچنان صحیح و پرکاربرد است.

کاربرد will برای پیش‌بینی بر اساس نظر و باور

یکی دیگر از کاربردهای مهم will، پیش‌بینی آینده بر اساس نظر، باور، حدس یا تحلیل شخصی است. در این حالت معمولاً شواهد مستقیم و قابل مشاهده‌ای در زمان حال وجود ندارد.

مثال:

• I think it will rain tomorrow.

• 
  فکر می‌کنم فردا باران خواهد بارید.

• She will probably pass the exam.

• 
  احتمالاً در امتحان قبول خواهد شد.

• I’m sure you will enjoy the movie.

• 
  مطمئنم از فیلم لذت خواهی برد.

• People will live longer in the future.

• 
  مردم در آینده عمر طولانی‌تری خواهند داشت.

• This team will win the championship.

• 
  این تیم قهرمان خواهد شد.

کلمات و عبارت‌های زیر اغلب همراه will دیده می‌شوند:

• • I think

  • I believe

  • I’m sure

  • probably

  • perhaps

  • maybe

  • I expect

  • I hope

مثال:

• I think the meeting will take two hours.

• 
  فکر می‌کنم جلسه دو ساعت طول خواهد کشید.

• Perhaps they will change their decision.

• 
  شاید آن‌ها تصمیمشان را تغییر دهند.

• I hope everything will be fine.

• 
  امیدوارم همه‌چیز خوب باشد.

در این نوع جمله‌ها، پیش‌بینی بیشتر بر پایه ذهن و نظر گوینده است تا شواهد عینی و فوری.

کاربرد be going to برای پیش‌بینی بر اساس شواهد

زمانی که در زمان حال نشانه، مدرک یا شرایطی وجود دارد که وقوع یک اتفاق در آینده را محتمل یا تقریباً قطعی می‌کند، معمولاً از be going to استفاده می‌کنیم.

مثال:

• Look at those dark clouds. It’s going to rain.

• 
  به آن ابرهای تیره نگاه کن. قرار است باران ببارد.

در این جمله، ابرهای تیره نشانه‌ای قابل مشاهده برای پیش‌بینی باران هستند.

مثال‌های بیشتر:

• Be careful! You’re going to fall.

• 
  مواظب باش! الان می‌افتی.

• That car is moving too fast. It’s going to crash.

• 
  آن ماشین خیلی سریع حرکت می‌کند. قرار است تصادف کند.

• She has studied very hard. She’s going to pass the exam.

• 
  او خیلی سخت درس خوانده است. قرار است در امتحان قبول شود.

• The glass is near the edge of the table. It’s going to fall.

• 
  لیوان نزدیک لبه میز است. الان می‌افتد.

در همه این مثال‌ها، پیش‌بینی بر اساس اطلاعات یا نشانه‌هایی است که اکنون وجود دارند.

تفاوت پیش‌بینی با will و be going to

هر دو ساختار می‌توانند برای پیش‌بینی استفاده شوند، اما نوع پیش‌بینی متفاوت است.

• It will rain tomorrow.

• 
  فردا باران خواهد بارید.

این جمله می‌تواند نظر یا پیش‌بینی گوینده باشد؛ شاید بر اساس تجربه یا اطلاعات کلی چنین نظری دارد.

• Look at the sky. It’s going to rain.

• 
  به آسمان نگاه کن. قرار است باران ببارد.

در این جمله، وضعیت فعلی آسمان دلیل پیش‌بینی است.

مقایسه دیگر:

• I think our team will win.

• 
  فکر می‌کنم تیم ما برنده خواهد شد.

این جمله یک نظر شخصی است.

• Our team is playing much better. They’re going to win.

• 
  تیم ما خیلی بهتر بازی می‌کند. آن‌ها برنده می‌شوند.

در جمله دوم، وضعیت فعلی بازی به‌عنوان مدرک پیش‌بینی در نظر گرفته شده است.

کاربرد be going to برای بیان قصد

be going to اغلب برای بیان قصد یا نیت شخصی استفاده می‌شود. قصد با برنامه دقیق تفاوت دارد. ممکن است فرد هنوز بلیت نخریده یا زمان مشخصی تعیین نکرده باشد، اما تصمیم کلی خود را گرفته است.

مثال:

• I’m going to exercise more this year.

• 
  قصد دارم امسال بیشتر ورزش کنم.

• She’s going to write a book.

• 
  او قصد دارد یک کتاب بنویسد.

• We’re going to save more money.

• 
  قصد داریم پول بیشتری پس‌انداز کنیم.

• He’s going to stop smoking.

• 
  او قصد دارد سیگار را ترک کند.

این جمله‌ها نشان‌دهنده نیت و تصمیم قبلی هستند، حتی اگر جزئیات دقیق برنامه هنوز مشخص نباشد.

آیا will و be going to همیشه تفاوت دارند؟

در برخی موقعیت‌ها هر دو ساختار از نظر دستوری صحیح‌اند و تفاوت معنایی آن‌ها بسیار کم است. به‌ویژه در پیش‌بینی‌های عمومی، ممکن است هم will و هم be going to قابل استفاده باشند.

مثال:

• • The weather will be warmer tomorrow.

  • The weather is going to be warmer tomorrow.

هر دو جمله به معنای «هوا فردا گرم‌تر خواهد بود» هستند. تفاوت احتمالی این است که جمله اول بیشتر شبیه یک پیش‌بینی یا گزارش ساده است، در حالی که جمله دوم ممکن است نشان دهد گوینده بر اساس اطلاعات یا نشانه‌های موجود این پیش‌بینی را مطرح می‌کند.

مثال دیگر:

• • She will have a baby.

  • She is going to have a baby.

در بسیاری از موقعیت‌ها جمله دوم طبیعی‌تر است، زیرا بارداری یک وضعیت فعلی است که نتیجه‌ای در آینده دارد. با این حال، جمله اول نیز در بعضی بافت‌ها، مانند پیش‌بینی یا بیان رسمی، ممکن است استفاده شود.

بنابراین انتخاب میان این دو ساختار فقط به ترجمه فارسی وابسته نیست. باید به موقعیت، منظور گوینده و اطلاعاتی که در اختیار شنونده قرار می‌گیرد توجه کرد.

تفاوت be going to با زمان حال استمراری

زبان‌آموزان گاهی be going to را با زمان حال استمراری برای آینده اشتباه می‌گیرند. هر دو ساختار می‌توانند درباره برنامه آینده صحبت کنند، اما میزان قطعی بودن و هماهنگی برنامه در آن‌ها متفاوت است.

be going to معمولاً قصد یا تصمیم قبلی را نشان می‌دهد:

• I’m going to visit my aunt this weekend.

• 
  قصد دارم این آخر هفته به دیدن خاله‌ام بروم.

حال استمراری معمولاً برای برنامه‌ای استفاده می‌شود که هماهنگی‌های مشخص‌تری برای آن انجام شده است:

• I’m visiting my aunt at 5 p.m. on Saturday.

• 
  شنبه ساعت پنج به دیدن خاله‌ام می‌روم.

در جمله دوم، زمان دقیق مشخص است و احتمالاً هماهنگی قبلی نیز صورت گرفته است.

مقایسه:

• We’re going to travel to Istanbul.

• 
  قصد داریم به استانبول سفر کنیم.

• We’re flying to Istanbul on Monday morning.

• 
  دوشنبه صبح با هواپیما به استانبول می‌رویم.

جمله اول قصد کلی را بیان می‌کند. جمله دوم برنامه‌ای مشخص و هماهنگ‌شده را نشان می‌دهد.

تفاوت will با زمان حال ساده برای آینده

زمان حال ساده نیز گاهی برای آینده استفاده می‌شود، به‌ویژه زمانی که درباره برنامه‌های رسمی، جدول زمانی، ساعت حرکت وسایل نقلیه، برنامه کلاس‌ها یا رویدادهای از پیش تعیین‌شده صحبت می‌کنیم.

• The train leaves at 8 tomorrow morning.

• 
  قطار فردا صبح ساعت هشت حرکت می‌کند.

• The class starts next Monday.

• 
  کلاس دوشنبه آینده شروع می‌شود.

• The store opens at 9 a.m.

• 
  فروشگاه ساعت نه صبح باز می‌شود.

در این موارد، استفاده از will ممکن است از نظر دستوری ممکن باشد، اما معنای جمله کمی تغییر می‌کند.

• The train will leave at 8.

• 
  قطار ساعت هشت حرکت خواهد کرد.

این جمله بیشتر یک اطلاع یا پیش‌بینی درباره آینده است.

• The train leaves at 8.

• 
  قطار ساعت هشت حرکت می‌کند.

این جمله بر برنامه رسمی و ثابت تأکید دارد.

استفاده از will در جمله‌های شرطی نوع اول

will در جمله‌های شرطی نوع اول بسیار پرکاربرد است. این نوع جمله‌ها درباره یک شرط واقعی یا محتمل در آینده صحبت می‌کنند.

ساختار معمول:

If + حال ساده، will + شکل ساده فعل

مثال:

• If it rains, we will stay home.

• 
  اگر باران ببارد، در خانه می‌مانیم.

• If you study hard, you will pass the exam.

• 
  اگر سخت درس بخوانی، در امتحان قبول خواهی شد.

• If she calls, I will tell her the truth.

• 
  اگر او تماس بگیرد، حقیقت را به او خواهم گفت.

• We will be late if we don’t leave now.

• 
  اگر الان حرکت نکنیم، دیر خواهیم رسید.

یکی از اشتباهات رایج این است که زبان‌آموزان در بخش if نیز از will استفاده می‌کنند.

نادرست:

• If it will rain, we will stay home.

درست:

• If it rains, we will stay home.

در جمله شرطی نوع اول، معمولاً در بخش شرط از زمان حال ساده و در بخش نتیجه از will استفاده می‌شود.

استفاده از be going to در جمله‌های شرطی

be going to نیز می‌تواند در جمله‌های شرطی استفاده شود، به‌ویژه وقتی قصد یا نتیجه‌ای مبتنی بر وضعیت فعلی را بیان می‌کنیم.

مثال:

• If you are going to apply, you need to prepare your documents.

• 
  اگر قصد داری درخواست بدهی، باید مدارکت را آماده کنی.

• If it is going to rain, we should cancel the picnic.

• 
  اگر قرار است باران ببارد، بهتر است پیک‌نیک را لغو کنیم.

• If they are going to move, they should tell the landlord.

• 
  اگر قصد دارند نقل مکان کنند، باید به صاحب‌خانه اطلاع دهند.

در این جمله‌ها، going to بخشی از معنای قصد یا پیش‌بینی است و صرفاً نقش آینده ساده را ندارد.

کاربرد will در بیان واقعیت‌های آینده

برای بیان اتفاقاتی که آن‌ها را واقعیت طبیعی، نتیجه قطعی یا روند عادی آینده می‌دانیم، معمولاً از will استفاده می‌کنیم.

مثال:

• The sun will rise at 6 tomorrow.

• 
  خورشید فردا ساعت شش طلوع خواهد کرد.

• You will be 30 next year.

• 
  سال آینده سی‌ساله خواهی شد.

• The meeting will end at noon.

• 
  جلسه ظهر تمام خواهد شد.

• Winter will come soon.

• 
  زمستان به‌زودی فرا خواهد رسید.

در این کاربرد، گوینده لزوماً تصمیم، قصد یا شواهد لحظه‌ای را بیان نمی‌کند؛ بلکه فقط رویدادی را در آینده مطرح می‌کند.

استفاده از probably، definitely و certainly با will

قیدهایی مانند probably، definitely و certainly اغلب با will استفاده می‌شوند و میزان اطمینان گوینده را نشان می‌دهند.

در جمله مثبت، این قیدها معمولاً بعد از will قرار می‌گیرند.

• She will probably come.

• 
  او احتمالاً خواهد آمد.

• They will definitely accept the offer.

• 
  آن‌ها قطعاً پیشنهاد را قبول خواهند کرد.

• He will certainly understand.

• 
  او حتماً متوجه خواهد شد.

در جمله منفی، probably معمولاً قبل از won’t قرار می‌گیرد.

• She probably won’t come.

• 
  او احتمالاً نخواهد آمد.

• They probably won’t agree.

• 
  آن‌ها احتمالاً موافقت نخواهند کرد.

قرار دادن probably بعد از won’t نیز ممکن است شنیده شود، اما ساختار رایج‌تر در انگلیسی استاندارد این است:

• He probably won’t call.

نه:

• He won’t probably call.

جایگاه قیدهای زمان در جمله‌های آینده

قیدها و عبارت‌های زمانی مانند tomorrow، next week، soon، later و in the future می‌توانند با هر دو ساختار will و be going to استفاده شوند.

مثال با will:

• • I’ll call you tomorrow.

  • She will arrive next week.

  • We’ll talk about it later.

  • Things will improve soon.

مثال با be going to:

• • I’m going to start tomorrow.

  • They’re going to travel next month.

  • He’s going to call later.

  • We’re going to move soon.

وجود یک عبارت زمانی به‌تنهایی تعیین نمی‌کند که از کدام ساختار استفاده شود. عامل اصلی همچنان نوع تصمیم، قصد یا پیش‌بینی است.

برای نمونه، هر دو جمله زیر از عبارت next week استفاده می‌کنند، اما معنای آن‌ها متفاوت است.

• I’ll visit Ali next week.

• 
  شاید این تصمیم در لحظه گرفته شده یا به‌صورت قول بیان شده باشد.

• I’m going to visit Ali next week.

• 
  این دیدار از قبل در برنامه بوده است.

اشتباه رایج: استفاده از will بعد از going to

بعد از going to باید شکل ساده فعل قرار بگیرد و نباید از will استفاده کرد.

نادرست:

• • I am going to will study.

  • She is going to will travel.

  • They are going to will buy a house.

درست:

• • I am going to study.

  • She is going to travel.

  • They are going to buy a house.

will و going to دو ساختار مستقل برای آینده هستند و معمولاً پشت سر هم قرار نمی‌گیرند.

اشتباه رایج: حذف فعل be در ساختار going to

یکی از متداول‌ترین خطاها، حذف am، is یا are قبل از going to است.

نادرست:

• • I going to study.

  • She going to call.

  • They going to travel.

درست:

• • I am going to study.

  • She is going to call.

  • They are going to travel.

going to بدون فعل be ساختار کامل زمان آینده نیست. فعل be باید بر اساس فاعل انتخاب شود.

اشتباه رایج: استفاده نادرست از am، is و are

انتخاب شکل درست فعل be اهمیت زیادی دارد.

نادرست:

• • I is going to work.

  • He are going to come.

  • They is going to leave.

درست:

• • I am going to work.

  • He is going to come.

  • They are going to leave.

برای جلوگیری از این اشتباه، بهتر است ترکیب فاعل و فعل be را به‌صورت یک واحد یاد بگیرید:

• • I am

  • He is

  • She is

  • It is

  • You are

  • We are

  • They are

اشتباه رایج: استفاده از فعل ing بعد از going to

وجود کلمه going باعث می‌شود برخی زبان‌آموزان تصور کنند فعل اصلی نیز باید ing بگیرد؛ در حالی که بعد از to شکل ساده فعل می‌آید.

نادرست:

• • I’m going to studying.

  • She’s going to working.

  • We’re going to traveling.

درست:

• • I’m going to study.

  • She’s going to work.

  • We’re going to travel.

در این ساختار، going بخشی از عبارت ثابت be going to است و فعل اصلی بعد از to به شکل ساده استفاده می‌شود.

اشتباه رایج: ترجمه کلمه‌به‌کلمه از فارسی

در فارسی، جمله‌هایی مانند «فردا می‌روم»، «فردا خواهم رفت» و «قرار است فردا بروم» ممکن است در موقعیت‌های مختلف معنای نزدیک داشته باشند. اما در انگلیسی انتخاب ساختار اطلاعات بیشتری درباره تصمیم و برنامه گوینده منتقل می‌کند.

برای مثال:

• • I will go tomorrow.

  • I am going to go tomorrow.

  • I am going tomorrow.

هر سه جمله می‌توانند به آینده اشاره کنند، اما دقیقاً یک معنا ندارند.

• I will go tomorrow.

• 
  ممکن است تصمیم لحظه‌ای، قول یا اعلام آینده باشد.

• I am going to go tomorrow.

• 
  تصمیم و قصد از قبل وجود دارد.

• I am going tomorrow.

• 
  برنامه نسبتاً قطعی و هماهنگ‌شده است.

به همین دلیل، ترجمه فارسی به‌تنهایی برای انتخاب ساختار کافی نیست. باید موقعیت جمله را نیز در نظر گرفت.

آیا عبارت going to go صحیح است؟

بله، ساختار going to go از نظر دستوری کاملاً صحیح است، هرچند تکرار go ممکن است برای بعضی زبان‌آموزان عجیب به نظر برسد.

• I’m going to go home.

• 
  قصد دارم به خانه بروم.

• She’s going to go to university next year.

• 
  او قصد دارد سال آینده به دانشگاه برود.

• Are you going to go with them?

• 
  آیا قصد داری با آن‌ها بروی؟

در مکالمه طبیعی، گاهی به‌جای going to go از زمان حال استمراری استفاده می‌شود، به‌خصوص وقتی برنامه مشخص باشد.

• • I’m going home.

  • She’s going to university next year.

  • Are you going with them?

با این حال، going to go اشتباه نیست و در بسیاری از موقعیت‌ها استفاده می‌شود.

شکل محاوره‌ای gonna

در گفت‌وگوی غیررسمی، be going to اغلب به شکل gonna تلفظ می‌شود.

• • I’m gonna call her.

  • He’s gonna be late.

  • We’re gonna need more time.

gonna بیشتر بازتاب تلفظ سریع در مکالمه است و در نوشتار رسمی، مقاله، ایمیل کاری، آزمون‌های زبان و متون دانشگاهی بهتر است از going to استفاده شود.

درست در نوشتار رسمی:

• We are going to discuss the issue tomorrow.

نامناسب در نوشتار رسمی:

• We’re gonna discuss the issue tomorrow.

نکته مهم دیگر این است که gonna فقط زمانی جایگزین going to می‌شود که going to برای آینده به کار رفته باشد. وقتی going شکل واقعی فعل go باشد، نمی‌توان همیشه از gonna استفاده کرد.

• I’m going to the store.

• 
  من دارم به فروشگاه می‌روم.

در این جمله، to the store مقصد حرکت است و going to ساختار آینده نیست. بنابراین تبدیل آن به جمله زیر در نوشتار استاندارد صحیح نیست:

• I’m gonna the store.

اما در جمله زیر going to ساختار آینده است:

• I’m going to buy some food.

شکل محاوره‌ای:

• I’m gonna buy some food.

تفاوت تلفظ will و going to در مکالمه

در مکالمه طبیعی، will معمولاً به‌صورت کوتاه و چسبیده به فاعل تلفظ می‌شود.

• • I’ll

  • you’ll

  • he’ll

  • she’ll

  • we’ll

  • they’ll

برای مثال، I’ll call you در گفتار پیوسته ممکن است بسیار سریع تلفظ شود و زبان‌آموز در ابتدا متوجه وجود will نشود.

ساختار going to نیز در گفتار غیررسمی اغلب کوتاه می‌شود و به gonna نزدیک می‌شود. با این حال، برای یادگیری درست گرامر بهتر است ابتدا شکل کامل be going to تمرین شود. پس از تسلط بر ساختار، تشخیص شکل‌های گفتاری آسان‌تر خواهد شد.

سوال منفی با will و be going to

سوال‌های منفی معمولاً برای بیان تعجب، انتظار یا پیشنهاد استفاده می‌شوند.

با will:

• Won’t you come with us?

• 
  با ما نمی‌آیی؟

• Won’t she be at the meeting?

• 
  مگر او در جلسه نخواهد بود؟

• Won’t they need more time?

• 
  آیا آن‌ها به زمان بیشتری نیاز نخواهند داشت؟

با be going to:

• Aren’t you going to answer the question?

• 
  قرار نیست به سوال پاسخ بدهی؟

• Isn’t he going to apologize?

• 
  آیا او قرار نیست عذرخواهی کند؟

• Aren’t they going to invite us?

• 
  آیا آن‌ها قرار نیست ما را دعوت کنند؟

سوال منفی با going to اغلب نشان می‌دهد گوینده انتظار داشته کاری انجام شود یا از انجام نشدن آن تعجب کرده است.

پاسخ به سوال‌های آینده

برای پاسخ به سوالی که با will ساخته شده است، معمولاً در پاسخ کوتاه نیز will به کار می‌رود.

• • Will you come tomorrow?

  • Yes, I will.

  • No, I won’t.

برای سوال‌های be going to، از فعل be استفاده می‌کنیم.

• • Are you going to come tomorrow?

  • Yes, I am.

  • No, I’m not.

نادرست:

• • Are you going to come?

  • Yes, I will.

این پاسخ در برخی بافت‌ها ممکن است از نظر معنایی قابل درک باشد، اما پاسخ کوتاه مستقیم و استاندارد باید با فعل کمکی موجود در سوال هماهنگ باشد:

• Yes, I am.

انتخاب سریع بین will و be going to

برای انتخاب ساختار مناسب، می‌توانید چند سوال ساده از خودتان بپرسید.

آیا تصمیم همین الان گرفته شده است؟

اگر پاسخ مثبت است، از will استفاده کنید.

• I’ll order the pizza.

آیا تصمیم از قبل گرفته شده است؟

اگر پاسخ مثبت است، be going to مناسب‌تر است.

• I’m going to order pizza tonight.

آیا در حال قول دادن هستید؟

از will استفاده کنید.

• I’ll never forget you.

آیا برای پیش‌بینی مدرک قابل مشاهده دارید؟

از be going to استفاده کنید.

• Look at that child! He’s going to fall.

آیا فقط نظر یا حدس خود را بیان می‌کنید؟

از will استفاده کنید.

• I think he will succeed.

آیا درباره قصد و نیت خود صحبت می‌کنید؟

از be going to استفاده کنید.

• I’m going to improve my English.

مقایسه مثال‌های مشابه

در جدول زیر، جمله‌هایی با موقعیت نزدیک اما معنای متفاوت مقایسه شده‌اند.

مثال در مکالمه روزمره

مکالمه اول؛ تصمیم لحظه‌ای:

• • A: I can’t carry all these bags.

  • B: I’ll help you.

ترجمه:

• الف: نمی‌توانم همه این کیف‌ها را حمل کنم.

• ب: کمکت می‌کنم.

مکالمه دوم؛ برنامه قبلی:

• • A: What are you doing this weekend?

  • B: I’m going to visit my parents.

ترجمه:

• الف: این آخر هفته چه کار می‌کنی؟

• ب: قرار است به دیدن پدر و مادرم بروم.

مکالمه سوم؛ پیش‌بینی بر اساس نظر:

• • A: Do you think Sara will get the job?

  • B: Yes, I think she’ll get it.

ترجمه:

• الف: فکر می‌کنی سارا آن شغل را به دست بیاورد؟

• ب: بله، فکر می‌کنم آن را به دست خواهد آورد.

مکالمه چهارم؛ پیش‌بینی بر اساس نشانه:

• • A: Why is everyone leaving the beach?

  • B: Look at the sky. There’s going to be a storm.

ترجمه:

• الف: چرا همه ساحل را ترک می‌کنند؟

• ب: به آسمان نگاه کن. قرار است طوفان شود.

مکالمه پنجم؛ قول:

• • A: Please don’t forget to send the email.

  • B: Don’t worry. I’ll send it before noon.

ترجمه:

• الف: لطفاً فراموش نکن ایمیل را بفرستی.

• ب: نگران نباش. قبل از ظهر آن را می‌فرستم.

تمرین تشخیص will و be going to

در جمله‌های زیر، گزینه مناسب را انتخاب کنید.

1. • The phone is ringing. I ___ answer it.
     a) will
     b) am going to

   • Look at those clouds. It ___ rain.
     a) will
     b) is going to

   • We have already bought the tickets. We ___ travel next Friday.
     a) will
     b) are going to

   • I think people ___ use less paper in the future.
     a) will
     b) are going to

   • Don’t worry. I ___ tell anyone.
     a) won’t
     b) am not going to

   • She has decided to study medicine. She ___ become a doctor.
     a) will
     b) is going to

   • This box is too heavy. I ___ help you carry it.
     a) will
     b) am going to

   • Be careful! You ___ hit your head.
     a) will
     b) are going to

پاسخ‌ها:

1. • will

   • is going to

   • are going to

   • will

   • won’t

   • is going to

   • will

   • are going to

در سوال اول و هفتم، تصمیم یا پیشنهاد در همان لحظه شکل گرفته است. در سوال دوم و هشتم، شواهد فعلی برای پیش‌بینی وجود دارد. در سوال سوم و ششم، تصمیم از قبل گرفته شده است. سوال چهارم یک پیش‌بینی کلی و شخصی است و سوال پنجم حالت قول دادن دارد.

تمرین ترجمه

جمله‌های زیر را با استفاده از will یا be going to به انگلیسی ترجمه کنید.

1. فکر می‌کنم فردا هوا سرد خواهد شد.

2. به آن لیوان نگاه کن؛ الان می‌افتد.

3. قول می‌دهم دیر نکنم.

4. قصد داریم سال آینده خانه بخریم.

5. کسی پشت در است؛ من در را باز می‌کنم.

6. او تصمیم گرفته زبان انگلیسی یاد بگیرد.

7. مطمئنم از این کتاب خوشت خواهد آمد.

8. آن‌ها از قبل برنامه‌ریزی کرده‌اند که شرکت جدیدی راه‌اندازی کنند.

پاسخ‌های پیشنهادی:

1. • I think it will be cold tomorrow.

   • Look at that glass. It’s going to fall.

   • I promise I won’t be late.

   • We are going to buy a house next year.

   • Someone is at the door. I’ll open it.

   • She is going to learn English.

   • I’m sure you will like this book.

   • They are going to start a new company.

ممکن است برای بعضی جمله‌ها بیش از یک ترجمه صحیح وجود داشته باشد، اما انتخاب ساختار باید با موقعیت و منظور جمله هماهنگ باشد.

نکات کلیدی برای تسلط بر تفاوت will و be going to

برای یادگیری واقعی این دو ساختار، حفظ کردن تعریف‌ها به‌تنهایی کافی نیست. بهتر است هنگام دیدن هر جمله، موقعیت پشت آن را تصور کنید. از خودتان بپرسید تصمیم چه زمانی گرفته شده، آیا مدرکی در زمان حال وجود دارد و گوینده در حال قول دادن، پیش‌بینی کردن یا بیان قصد است.

will را بیشتر با این مفاهیم به خاطر بسپارید:

• تصمیم در لحظه

• قول

• پیشنهاد

• درخواست

• نظر شخصی درباره آینده

• پیش‌بینی بدون شواهد مستقیم

• بیان ساده واقعیت‌های آینده

be going to را بیشتر با این مفاهیم به خاطر بسپارید:

• تصمیم قبلی

• قصد و نیت

• برنامه‌ای که پیش‌تر شکل گرفته است

• پیش‌بینی بر اساس شواهد فعلی

• نتیجه‌ای که از شرایط موجود انتظار می‌رود

تفاوت will و be going to همیشه به معنای درست یا غلط بودن یکی از آن‌ها نیست. گاهی هر دو ساختار از نظر دستوری ممکن‌اند، اما هرکدام زاویه دید متفاوتی ایجاد می‌کنند. will معمولاً آینده را از دید تصمیم لحظه‌ای، قول، نظر یا پیش‌بینی ذهنی بیان می‌کند؛ در حالی که be going to بیشتر بر قصد قبلی، برنامه موجود یا شواهد قابل مشاهده تأکید دارد.

برای تسلط بیشتر، هنگام شنیدن مکالمه‌های انگلیسی به این دو ساختار توجه کنید و دلیل انتخاب هرکدام را حدس بزنید. همچنین می‌توانید برای یک موقعیت واحد دو جمله بسازید و تفاوت معنایی آن‌ها را بررسی کنید. برای مثال، جمله‌های I’ll call her و I’m going to call her هر دو درباره تماس گرفتن در آینده هستند، اما اولی می‌تواند تصمیمی لحظه‌ای یا یک قول باشد و دومی نشان می‌دهد تماس گرفتن از قبل در برنامه گوینده بوده است.

وقتی این تفاوت مفهومی را درک کنید، انتخاب میان will و be going to دیگر به حفظ کردن چند قانون محدود نمی‌شود. در آن صورت می‌توانید بر اساس موقعیت واقعی، منظور خود را دقیق‌تر، طبیعی‌تر و روشن‌تر بیان کنید.