رسانیکامنبع: https://rasanika.com
آن کودک، در میان خاکسترهای جنگ و آوارِ ویرانی، نه فقط پیکر بیجان برادرش را، که تمام معنای عشق را بر دوش میکشید؛ عشقی که وزن ندارد، چون از جنس دل است نه جسم. وقتی دیگران از سنگینی سخن میگفتند، او از پیوندی حرف میزد که با مرگ هم گسسته نمیشود. پاسخ سادهاش ـ «او برادر من است، سنگین نیست» ـ تجلی ناب همدلی و وفاداری بود؛ گویی انسان میتواند در اوج اندوه، کرامت را زنده نگه دارد و با دستان کوچک خود، حرمتِ زندگی را پاس بدارد. در آن صحنه، جهان فهمید که دوست داشتن، حتی در تاریکترین روزها، نوری است که نه خاموش میشود و نه سنگین.