رسانیکامنبع: https://rasanika.com
ناتوانی برخی افراد در دیدن زیبایی خودشان معمولاً به ظاهر واقعی آنها مربوط نیست، بلکه به تحریف ادراکشان برمیگردد. در اختلال بدریختانگاری بدن، ذهن بهجای دیدن تصویر کلی، روی نقصهای کوچک زوم میکند و آنها را بهصورت تهدیدی برای ارزش شخصی تفسیر میکند. انتقادها و مقایسههای دوران رشد به صدای درونیِ منتقد تبدیل میشوند و مغز بهمرور عادت میکند فقط ایرادها را ببیند و نکات مثبت را نادیده بگیرد. در نتیجه آینه به منبع اضطراب بدل میشود و حتی تعریف دیگران هم باورپذیر نیست. در نهایت مسئله فقط ظاهر نیست، بلکه احساس ناکافیبودن در سطح هویت است؛ یعنی فرد نه زیبایی چهره، بلکه ارزشمندی وجود خود را نمیبیند.